- 1 year ago
Category
📺
TVTranscript
00:00งาน คือ อาวิธี ใคร นี่ มี ป้อง
00:22ทราบ ทัพย์ รับ ทราบ ทราบ
00:22ทราบ ทราบ
00:22ใช้ให้ทำกับเขาแบบนี้
00:24ทำไมต้องมีเชือกมัน เรื่องกว่า
00:25คอยข้างหลังนั่นคืออะไร
00:27เขาเป็นผู้ต้องสงสัยก็ดีส
00:28ิ้นฮึงบุกนะพระเยี่ย์ค่ะ
00:29แกมัดให้เขา
00:31แต่ว่า...
00:32แกมัดแล้วเขาอีมาให้เขาเดี๋
00:33ยวนี้
00:34อังชาย
00:35แค่ผู้ต้องสงสัย อย่าไม่ใช่
00:37นักโทษสักหน่อย
01:00ลูกขึ้น จะนั่นเหมือนเจ้าอี
01:01เธอ
01:02ไม่ต้องหรอกพระเยี่ย์ค่ะ
01:03ไม่เป็นไร
01:07นั่งลง แล้วพูดสิ่งที่เจ้าร
01:09ู้มา
01:11นับแต่เริ่มใส่สวนคดีนี้
01:24จะมันจะต้องหนีไปด้วยล่ะ
01:29บอกสิ เจ้ากลัวอะไรอย่างนั้นเหลื
01:31อ
01:34เห็นการตายของสินหึงบุกใช่
01:35ไหม
01:36หรือว่า รู้ว่าใครเป็นคัต
01:38รกร
01:43บอกมาสิ สินหึงบุกตายได้ยั
01:45งไง
01:45อับประหานผมฉันเถอะค่ะ
01:55พระเจ้า
01:57ข้าดเขารู้ยังไง
02:01จากนั้นก็เอาไปทิ้งบ่อน้ำอย
02:02่างนั้นเหลือ
02:03พระเรื่องแดงขึ้นก็เตรียมจะ
02:05หนีไป
02:06ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างงานแล้วพระเยาก
02:08า
02:09แล้วเพราะอะไรเหล่า
02:26ที่เป็นลายบือหึงบุกนี้น่
02:28ะ
02:29มันคืออะไรเนี่ย
02:31สิ่งที่เขาเขียนมา
02:34คืออะไรกันแน่
02:36ปอบเข้ามาสิ
02:37ที่เขาเขียนเนี่ยมันหมายความ
02:39ว่ายังไง
02:39ไม่จัดมาที่หึงบุกส่งถึง
02:41หม่อมช้านเนอะพระเข้า
02:43แบบว่าในนี้
02:47สิ่งที่เขาเขียนก็คือ
02:49เรื่องจริงเหลือ
02:50ครั้งหมดคือเรื่องจริงพระเข้า
02:53เขาเป็นคนที่แอบซ่อนความทยั
02:56ทยานไว้
02:57สำยังวิจาร
02:58กัน ่องชายกับราชจะสำนักอย
03:00ู่cks่อยอีกครั้งด้วย
03:02เพราะ ไม่เหรอ
03:05ไม่ใช่ใช่ไหม lagga bi
03:07เพราะจะถูกเป็นแบบนี้
03:07เบ Lucas ดูสาตาซ่อนปุก 7 นิค् Frost
03:09ไม่ajuanterว่าไม่เคยตอดทางกราล
03:15ถ้าไม่เคยคิดซ้starไป เจ้าควร
03:17ตอบแบบนี้มากกว่านะ
03:19เพราะว่าเจ้าเพิ่ causesการอย่างน
03:21ั้น แล้วทำไมกลัดคำMM
03:23อย่าให้เต้าçiดีคดีอีกเลยนะ
03:25습ารหาทมมจจนสะเถอะ องชาย
03:33แล้วมันเพราะอะไร ทำไมช้าต้องหน
03:35ีด้วย
03:36คำมุกทำผิดคิดร้ายจริง
03:38แล้วทำไมช้าต้องหนีไปด้วยเพรา
03:40ะอะไร wahr
03:41ผมฉันกลัวว่าจะถูกจับได้
03:43ไม่ใช่ค่ะ
03:44เพราะรู้ว่าเขาคิดไม่ซื้อ
03:45ผมฉันก็กลัวว่า
03:47ควรหนึ่งจะหมอว่าผมฉันช่วย
03:48ปิดบัง
03:49กลัวถึงหมอว่าไม่กลับบท
03:50ไปด้วยนะครับ
04:09ที่เขาต้องการคืออำนาจขององ
04:11ค์ชายีสื่นเท่านั้น
04:13ไม่ใช่มิตรภาพ
04:14ไม่ใช่การเป็นเพื่อนกับเขา
04:43พี่ยาย
04:48ขอบินไปแล้ว
04:49ช่องหุ้น
04:51พี่ยาย
04:51ช่องหุ้น
04:55อย่าทำละเขานะ อย่า อย่า อย่า อย่
04:59า อย่า พี่ยาย
05:08ล้ายต่อไปคือหัวของเจ้า
05:10พี่ยาย
05:14สัญญาลับไปอยู่กับสินหึง
05:16บุก
05:16นี่คือจุดเริ่มต้นของสงข
05:18ราม
05:19คุดช่วยช่างเขียนห้อชองคุ
05:21ณ
05:21หรือไปจับตัวมาสะ
05:35ม่อมฉันขอเดินด้วยคุณ
05:40อืม
05:40หรือมันว่าค่าจะผ่านดาล
05:44ได้อีกแล้ว
05:47งานหม่อมฉันขอกินสักตัว
05:58พี่มือการเดินมากไม่เคยทดถอยเลย
06:00นะท่านเนี่ย
06:01หรือ
06:20ทำไมที่เดินออกมาแบบนี้
06:22องชายจะทำอะไรกับเจ้าบาง
06:24โอเครื่องนี้ดูเหมือนไม่เกี่ยวก
06:25ับท่านอีกแล้ว
06:26เฮ้ย อย่าผมไป
06:28อย่าผมไป
06:40จดมาชบับแรกที่เขาเขียน
06:43คือเมื่อสองปีที่แล้ว
06:44จานั้นก็เขียนตามมาอีกหลายช
06:46บับ
06:47ร้วนดาลบหลูราชสำนับแล
06:49ะองชายทั้งสิ้น
06:50พอที
06:52ยังมีพี่ในกรรมเขียนไว้
06:56ด้วย
07:01เจ้าออกไปก่อนเธอ
07:12ลงพระนามก่อนแล้วหม่อมฉันจะ
07:13ออกไป
07:14ไม่ใช่
07:16ได้ปรวนลงพระนามด้วย
07:18ข้าบอกให้ออกไปก่อนไง
07:20อักษติ
07:22คือสาเหตุสำคัญที่จะทำให้ค
07:23ดีถูกบิดเบือน
07:25คนที่รับสั่งประโยชนี้ก็คื
07:27อองชายไม่ใช่เหรอ
07:29ซึ่งหึงบกไม่มีทางคิดไม่
07:30ซื้อ
07:31ไม่เคยต่อต้านราชสำนัก
07:32เพราะทรงเชื่อมั่นมาโดยตลอ
07:33ด
07:35ทำให้องชายทะหลัมลึกมาจนถึ
07:36งทุกวันนี้
07:39ส่งหลงพระนามเธอ
07:41จนวันนี้ถ้ายังปกป้องโจนก
07:42ระบทอีกต่อไปแล้วก็
07:44ตำแหน่งและสถายาติอาจจะหล
07:46ุดลอยไปด้วย
07:48ตำแหน่งเหรอ
07:50เธอคิดว่าค่าสูญเสียอะไรไปเห
07:51รอ
07:53จริงที่ค่าเสียไปยังสำคั
07:54ญบ้างกว่ายดสักเสรออีก
08:02โชเฮ cuad com
08:16เพิ่งบู่จะเคยมีความฝันไหม
08:22ความฝันเหรอ
08:24คืออยากให้แม่หายดี สุขภาพ
08:25แข็งราย ไม่มีอะไรต้องห่วงอี
08:28ก
08:29และถ้ามีเลือกอีกอย่างนึง เคย
08:31น้องสาวที่ถึงไว้แต่งงาน
08:33ได้ออกเรือนไปอย่างมีความสุข
08:57พระทรงเชื่อมั่นมาตลอด ทำให้อง
08:59ค์ชายถลำเล็กมาถึงวันนี้
09:02เข้าไปคนที่ แอบซ่อนความจะเยอะส
09:05ิญญาณเอาไว้ ซ้ำยังวิจาร
09:06ณ์องค์ชาย
09:07กับร้านชัดสำนักอยู่บ่อยคร
09:09ั้งด้วย
09:12หม่อมฉันจะไปส่งนั้นสือที่
09:14สภาพรศพิวและค่อยกลับวาง
09:16และมีเรื่องสำคัญจะถูกในทร
09:18าบ
09:20ไม่ว่าหม่อมฉันจะกลับเด็ก
09:21แค่ไหน
09:22ผมชายก็อยู่เพิ่งเข้าบันทรม
09:23ก่อนละ
10:01โทราบ
10:04โทราบ
10:19เตรีย์พ่อ
10:21ประยุข้างนอกจนดิกเดียนปาน
10:22ี้เลยล่ะ
10:27ถ้าไม่อยากให้ใจเป็นทุกข์ ก
10:31็ไปทรมานร่างกายแทน
10:35เรื่องแบบนี้ทำครั้งเดียวก็พอ
10:39อยากให้มีครั้งที่สองอีก
10:44รูปพ่อ
10:48สำหรับคนที่จะเป็นว่าที่พระ
10:50ราชา
10:53มีสิ่งหนึ่งที่ต้องห้าม ไม่
10:55ควรยิดถือเอาไว้
11:02นั่นก็คือเพื่อน
11:04โดยเฉพาะเพื่อนสนิทด้วยแล้ว
11:10เมื่อจะโดดเดียวอ้างว้าง
11:14เราก็ไม่ควรใจอ่อนให้ใคร
11:18อย่าไว้ใจคนรอบข้างง่ายๆ
11:22คำว่าเพื่อนสำหรับพระราชา
11:24แล้ว
11:27ไม่เคยมี
11:39เมื่อสำหรับพระราชา
11:41ที่สำหรับพระราชา
12:09สำหรับพระราชาแล้ว
12:12คำว่าเพื่อนไม่เคยมี
12:20ให้หันร่างของจนกระบทสินฮ
12:22ึงบุก
12:23ตับธิสาหรับประจารย์ทั่ว
12:25เมือง
12:26ยืดซับในครอบครัวทั้งสิน
12:28ยาดพี่น้องในระเทศไปเป็นภาช
12:31ไปอยู่ชายแดนปุกษาลดู
12:34รับปุกษาลดู
13:04ขอบคุณครับ
13:35ไป อย่าขวางของรีบ
13:36หวังมันเถอะ
13:38เถอะไหม
13:41เดี๋ยวต่อไป
13:43ไปไป
13:53แค่เล้าเผาทิงให้อย่างก็จะจ
13:55บไป
13:57ทำอะไรอยู่
13:59เอ้า เจ้าเองหรอกเหรอ
14:00มันน้องเผาเพาะเล่าอยู่ดิ
14:02นี่ นั่นอะไรอ่ะ อะไรล่ะ โอ้ อะไร
14:06ถ้าคือองชายยีซึน มีเรื่องร
14:12บกวนสักหน่อยหนึ่ง
14:15ถ้าพวกคนที่รู้เห็นบอดแสการ
14:17ตายของสินฮึงบุ
14:18โปรดเรียบเข้าวัง ร่อยงานข
14:20้าโดยเร็ว
14:20ใครให้ท่าทำแบบนี้ ทำไมต้องปิ
14:27ดบางข้าด้วยล่ะ
14:28เอ่อ ก็...แม่ เดี๋ยวเข้าวัง
14:31เลยนะ
14:32ไหนไหรือมerasจบไปแล้ว
14:34แม่คุณซื้งบุกกับเน้า
14:35สาวถูกทางการจับไปแล้ว
14:37ผลจะเป็นยังไง ห้ารูringsว่า
14:39ก็ทำไห又ให้จบ แล้วจะทำยังไง
14:41ต่อละ
14:43คริดคารีอีกครัว
14:45คริดคารีหรอ
14:46ท่านเคยอ่านเรื่องยอดอย่างงามท
14:47ี่ค้าแตง Öyle
14:48นะ นังการตายที่อาหนาด
14:51อันหนาดแล้วยังไง มันคือช
14:53ีวิตจริง
14:53เปล่าเอกไปขอบประตูอำเภอ ตะ
14:55โกนให้ผู้ตรวจการมาช่วย
14:58ฮะ
14:59เรื่องพวกนี้นะ นี่แต่นอนิยายภาพ
15:02ฝันเท่านั้น
15:02ชีวิตจริงไม่มีทางเกิดขึ
15:04้นได้
15:04ไม่มีจริงก็แย่แล้ว
15:06อืม
15:07แต่เถียงอีก
15:08เขาไม่ชอบถอดใจง่ายๆ ราฐาน
15:10าที่ต่ำกว่า
15:11เพราะสำหรับเราแล้ว
15:13ไม่แต่แค่ที่มาใช้บริการ
15:16ก็อยากให้เมื่อในหนังสือ
15:17หรือดีกว่าในหนังสือเขี
15:19ยนไว้อีก
15:19นั่นก็คือ
15:22ต้องพริกสถาดการ
15:25หรันจริงๆนะ
15:31สามวันต่อมา
15:32ว่าจะเป็นใครนะ
15:40เป็นลังไม้ที่ฮันซังกุง
15:42สั่งทําเอาไว้นะครับ
15:45อืม แล้วก็เชิญได้
15:50ที่เราช่วยได้กับมีแค่นี้
15:59เราโชคดีแล้วกันนะ
16:01ขับขึ้นให้
16:20ใครจะให้เจ้าหยุด
16:22บอกแล้วไม่ต้องยังมือ
16:23และไม่ต้องเครียงใจข้าด้วย
16:27เอาขวีจริงออกมา
16:28องค์ช้อย
16:29ถ้าจะขัดคำสักของข้าด้วย
16:31หรืออย่างไร
16:36บอกกันว่าวันนี้ข้าจะไม่ไว
16:37้หน้าขายทั้งนั้น
16:40ไม่อยากตายก็จงสู้ให้เต็มที่
16:54มือต้องข้าด้วย
16:57น่าของข้าด้วย
16:58จากตายท่าน
16:58ทั้งสวัสทห์
17:03มนี้ ไม่นี้
17:04จากที่อื่ม
17:04ข้าด้วย
17:08พวก
17:08นี้
17:08เรือ ตัว สวัสทห์
17:11ที่นั่น
17:15เป็นยังงี้ทางวันเลยเหรอ
17:17ใช่ครับ แต่จากวันนั้นมาแล้ว มื
17:21อข้ำก็ไม่เสวย เอาแต่ฝึกกระบ
17:23ีด
17:23ก็หายสมบสติเร็วเร็ว ถึงจะ
17:26หมดเรื่องได้
18:00ว้าย ตายละ ทำไงดีแล้วเนี่ย ม
18:05ีแต่เสื้อผ้า ชนชัดสูง
18:12ดีที่ อย่านะ hakkดี ยังแกโหร่
18:15วง
18:18ใจริงดิอล์ มีสติ
18:20คล้อม ทางเยอะ ชิคอม ตามตัวต
18:27ามจ recibir
18:27ทางเยอะ แล้ว มีันเยอะ ทางเยอะตามต
18:42อนตอนตอน recibir
18:43เฮ้ พระชายา นั่นฉลองพระองค์ที่
18:46ทรง ไม่ใช่เหรอเพคค่ะ
18:58จะเป็นใครอ่ะ ตอบเข้ามาเดี๋ย
19:00วนี้
19:01ช่างบังอาจนักที่ค่าเอาช
19:02ุดของค่าไปใส่เนี่ย
19:09จัดนางมาเดี๋ยวนี้ ไปจัดแล้ว
19:11อย่าดีนะ อย่าดี
19:16ต่อให้โยชน ต่อแล้วไปโน้น
19:18แล้วไหน ๆ
19:20แล้วแตก
19:24เห็นนังตัวดีนั่นไหม นี้ไปท
19:26างตำหนักทงกุงใช่รึเปล่า
19:29ใช่แล้วเพคค่ะ
19:38สมนาจระทผิดตัว
19:39เปิดประตูให้ค่ะ
19:41ไม่ได้เหรอเพคค่ะ
19:42จะเป็นใครไม่สาบ กระหาดขัดข
19:44ำสั่งค่าใช่ masih
19:45เสร็จ mixesลenizกกปายก่อน เธอ fourteen soon
19:47แล้ Begin ค่ะถรร็จมา impartial
19:49ไม่ร将ไม่รู้bahn PARTI
19:52แฉมอาจนัดทงกุงมักมีอะไร
19:53แปลก ๆ
19:54ข้าเค้าเลยต้อง Quand it's here
19:55จะมาดูด้วยตาตัวเอง
19:57เข้า見 petitnisse
19:59เ� supital
20:00มีผู้หญิงซ่อนไว'
20:04ที่ไม่รู้หัวดอดปล่ายเท้าใช
20:05่ไหม
20:06ไม่ใช่อยาก
20:21จะมีทุรอะไรกับข้าอีกแล้ว
20:26ถ้าจะมาอาบน้ำด้วยกันแล้วก
20:27็เชิญเลย
20:29แต่ถ้าไม่ใช่ ช่วยบิดประตูให
20:31ญ่ให้อุจจาศตาได้ไหม
20:34เกิดประตู
20:41เยี่ยว
21:18ถ้าถูกจับได้แล้วก็จะคงไปพ
21:20้นความตายเนี่ย
21:23นี่เป็นที่ที่โหตร้าย รายซึ่
21:26งมันรู้สึกแยะทำได้ ๆ
21:28ความน่ากลัวที่ค่าพูดถึง
21:30ก็คือวังหลวง
21:36เจ้าบอกว่ามีอะไรจะให้ค่าใช่ไหม
21:38ถึงกล้าเสียงอันตรายเข้า
21:40มาที่นี่คนเดียวแบบนี้
21:49ให้ความจริงเพคะ
22:02พบที่ได้สภาญที่ที่สินฮึง
22:04บกถูกข้าในคืนนั้น
22:36เฮ้ย
22:36คิดว่าหมอไหมล่ะ
22:47ที่แท้เข้า ไปที่สภาญนั่น
22:51เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ มันต
22:54้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว
22:57สิ่งที่รับปากไว้แล้ว ไม่ว
23:00่าจะเกิดอะไรขึ้น
23:01เขาก็ต้องทำตามให้ได้
23:21แล้วเจ้าล่ะ ชื่ออะไรเหลือ
23:25จีดำเพคะ บำฉันชื่อซอดจีด
23:28ำ
23:48เจ้า
23:48เจ้า
23:48เจ้า
23:49เจ้า
24:01เจ้า
24:28ขอบคุณสุด
24:37พระชา หมอมทาน คิมสังภูมิ
24:39ไปค่ะ
24:41ไปห้องสักล้างมาด้วยยัง ที่น
24:43ั่นมี...
24:45นี่มันอะไรกัน ทำไมชุดนี้ไปอยู่ก
24:48ับท่านได้หละ
24:48ชุดนี้ไปส่งคืนที่ห้องสัก
24:50ล้าง แป๊คะ
24:52แท่ าบ่าพระสุกษนคนหนึ่ง เอ
24:53าไปใส่เล่นจนรู้ว่าเป็นเรื่
24:55องใหญ่
24:56หลายถอดทิ้งไว้ จากนั้นก็
24:57หนีไป ไปค่ะ
24:59ปัญหาก็คือไม่มีใครเห็นหน้
25:01านาง และปล่อยให้หนีไปอย่างไรร่อง
25:03รอยนี่สิ
25:06นามีความสามารถอะไรนัก จะได้เค้
25:08าออกได้ง่ายแบบนี้
25:11หอสองอุ้นเคยบอกเจ้าว่า ฤү
25:13เบล บุคตรุกธรกรรมเป็นคว
25:14ามจริงอย่างนั้นเหรอ
25:15สำยังว่าก่อนต่อไปคือเขา จะ
25:18รู้สึกกลัวมากเพรค่ะ
25:21คำพูดเนี้ย ไม่อยู่ต่อหน้าห
25:23อชองอุ้น แล้วก็กลาบพูดใช่
25:24ไหม
25:25ถ้าจะเป็นจริงๆ ก็ให้เข้ามา
25:27ยันต่อหน้าก็ได้เบียค่ะ
25:30ถ้าเราออกทันประตูใหญ่เนี่ย
25:39อาจถูกสงสัยก็ได้
25:41เพราะฉะนั้น
26:02นี่
26:05นี่
26:05นี่
26:17นี่ จะยังเป็นอะไรนะ
26:55นี่ไปจะบายล่าตาย
26:56ถ้าบีความผิด ยังไม่ได้ห้
27:00ามสินหึงบุกไว้
27:01ยังขอใช้ความตายเพื่อไทยบ่
27:03า
27:03ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่จดหมายของเขา
27:25เพราะว่าบุธาดู
27:27ก่อนคือจะได้ ไม่ใช่เลือดเขีย
27:29นไว้
27:31ถ้าคิดค่าตัวตายจริง คง
27:33ไม่เขียนอะไรไว้อีก
27:35ไม่ก็คือถูกกันอื่นค่า แล
27:37ะจัดฉากให้เหมือนค่าตัวตาย
27:38อีก
27:39เพื่อให้มีความจริงเหลือเอา
27:40ไว้
27:42เขาเลยต้องเขียนด้วยเลือด
27:44ถ้าว่าบุธาดู มันคืออะไรก
27:55ันแน่นะ
27:59เหมือนจะเกี่ยวกับมีดเล่มนึง
28:02คงไม่ใช่ ไม่ถึงเล็บนี้หลับ
28:05นะ
28:08ผมจะรู้จัดเจ้าของมีดดี
28:19เฮ้ย... อะไรเข้ามาก็ตอย
28:22เฮ้ย... อะไรเข้ามาก็ตัวบาย
28:23ทำไม
28:23เฮ้ย... อะไรขอไปสิ
28:29เป็นค่ิดทางทีนาด
28:29มานี่ใครสงสุดแล้ว
28:31อย่าว่า เอ้ย
28:35ใช้กันไหม
28:36อย้าว่า... มา...
28:38เออ...
28:38เออ...
28:40เจ้า ๆ... ว่า ๆ ๆ... นี่ว่า ๆ เป็น
28:42ไทย
28:42บอก ๆ ซิ ความธมารักนี้ ๆ
28:46หัวหน้าอยู่ไหน?
28:54เจ้าคือหัวหน้ากลุ่มทงปล
28:56ังใช่ไหม?
28:57ใช่ แล้วธมารัก
28:58รักเป็นไทย
28:59หืม
29:00อืม
29:00อืม
29:01อืม
29:01อืม
29:12อืม
29:15อืม
29:16อืม
29:16อืม
29:17อืม
29:19อืม
29:20อืม
29:21อืม
29:24จะใช้กำลังยังไงก็ได้
29:25แต่น่าจะบอกชื่อให้รู้กันก่
29:27อนตีดีมะ
29:30อืม
29:40จะเป็นคนข้าสินหึงบก
29:42และถูกฮอชองอุณทรุเขา
29:44แต่น่าจะเป็นข้าฮอชองอุณป
29:45ิดปาก
29:46ข้ามารู้จะไปฟังเรื่องนี่มาจากไ
29:48หน
29:48แต่ข้ามันเคยทํา
29:50เฉยไปถามคุณเนี่ย
29:52ให้อย่างนั้น
29:55มีเลมเนี้ย จะอธิบายยังไง
29:59อับวดขอดังรบทงปัง ถ้า
30:01ไม่ไปอยู่ในที่เกิดเหตุได้
30:05ที่แท้ เพราะเรื่องนี้หรอกเหรอ
30:10ท่านบอกว่า ถามีสั้นหายเหรอ
30:22ข้าอย่างไม่ทาลงโทษ เขาก็ดว
30:24นตัดหูตัวเองเสื้อก่อน
30:25ทำให้ไม่กล่าเอาผิดอิ่ง
30:27นักรบที่เสียอาวุษ และท่อก
30:28ับเสียชีวิต
30:29เป็นการลงโทษที่เหมาะแล้ว
30:31ฉะนั้นที่ไม่ต้องพูดแล้ว ออก
30:33ไปก่อนปะ
30:40ไปง่า ตอนนี้ก็ได้คำตอบแล้ว
30:43ใช่มะละ
30:45ยังไม่รู้เป็นใคร
30:46พระชิบcember ayamaii
30:46อาวุธที่เราทำหลวนหายไปก่อนค
30:49ดี
30:50แล้วก็ทิ้งเอาไว้ประเจรษ
30:51ถ้าคดีนี้เป็นคัตตกรคมจ
30:53ริง
30:53AixòษAP Mount Mulai
30:55तifiquesก็คงจะไปอย่างนั้น
30:56เป็นใครคะ
30:58ทำเพื่อหวังอะไร
30:59สาเหตศ
31:00อาจเกียวกับพวกเราที่มีคนเยอะ
31:02และก็แบ่งเป็นเนื้อใต้อ
31:03อกตก
31:04ว่าจะชิ้งความเป็นหนึ่งใน
31:05เมืองหลวง
31:07ซึ่งเขาจะเจียวมานานแล้ว
31:09ถ้าอย่างนั้น คนที่คิดร้ายแต่
31:11พวกท่าน มีคนใช้วิตรีเกิดว่
31:14าเขาวาบุธาดูไหม
31:15วาบุธาดูอ่ะ
31:20เขาก็เพิ่งเคยได้ยินดีหละ
31:37ตอนนี้ ถึงทีค่าถามจะว่าง เขา
31:41ไปใครกันแน่
31:43เป็นเพื่อชนิตกับซินฮึงบ
31:44ุกแค่ไหน ถึงต้องมาหาเรื่องก
31:45ลางเดือกลางดื่นแบบนี้ด้วย แล้
31:47วบอกมาหน่อยซิ
31:49เขาก็คือคนนั้นไง
31:52ห่ะ
32:08มัมชั้นมีตาแต่ไล้แวล ขอ
32:10องชาญสงอภัยด้วย
32:12ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคนเป็นฝายขอ
32:14โทษเจ้ามากว่า
32:16เพิ่งเจอท่านครั้งรายก็เสียมา
32:17รยาซะแล้ว
32:19ไม่รู้ ไม่เป็นไรหรอกเผียค่ะ
32:21ถ้าตอนนี้ues มัมชั้นเสียเพื่อน
32:23ที่รู้จัยไปบ้าง
32:24� EQ สว่าจะเอาเรื่องเขาลงไม้ลง
32:26มือให้ถึงที่สุดเหมือนกัน
32:30ตอบปรับเมื่ต label
32:31กับองชายม่อมฉันก็พอดูอ
32:33อก ถ้ามาเชื่อคนสำคัญจริงๆ ม
32:37ือขององชายคงไม่เหงื่อออก เดี๋
32:38ยวขนาดนั้นหลัง
32:46เราจะไปพบกับผู้ตายอีกครั้งไหม
32:49พี่เจ้าค่ะ
33:01นอกจากขอบคุณแล้ว ข้าคงไม่
33:04รู้จะพูดอะไรที่ดีกว่านี้ได้อี
33:06ก
33:06ไม่ปล่ายพี่เจ้าค่ะ รุ่นนำมา
33:09ตือหม่อมฉันจะรำคาญ ก็เลยจะ
33:12การฝังสบให้จบๆ ไปสัยอย่างน
33:14ั้น
33:16ถ้าไงจะเทเล่าหน่อยบ้า ตามกด
33:26แล้วต้องเส้นไว้ด้วยเล่าสิ
33:28่งนิดหนึ่ง
33:31ตามหวังหวังของโรง
33:35สวัสสัยอย่างที่สุด รายของโ
33:40รง
33:41ขอบคิดใจเธอร์ ข้าคุณกา
33:45ด ฝันต่อรุ่ม
33:46พรมากว่าข้า ตราของโรง
33:50ข้าความเช่นเจ้าต้องสุด
33:51otenกอบคุณพวกก็กาดเมื่อสุด
34:11ตรงชายเขียนรูปหนุ่มคนนี้เม
34:14ื่อสองปีที่แล้วอย่างงั้นเหรอ
34:17พระยะค่ะ
34:22ไม่ได้นะพระยะค่ะ
34:24โหรดทรงถอนรับสังที่จะสล
34:27ะมันล้างคืนด้วยเธอ
34:31ปลายปีที่เน็บหนาว มือเปล่
34:34ายังแทบกลายเป็นน้ำแข็ง เข
34:36ายังจับผู้กัน
34:38นั่งเขียนรูปหนุ่มคนนั้นอยู่
34:42แม้ว่าจะทรมานเพราะอากาศ เข
34:46ายังนั่งทำงานด้วยความสบายใจ
34:50และสีหน้าก็บอกว่า ไม่เป็นไรร
34:53ัก ไม่เป็นไร
34:58เห็นแก่เพื่อนรัก จะให้ค่าทำอะไร
35:00ก็ได้
35:03น่าจะเป็นความคิดแบบนี้
35:07ตอนอย่างทรงพระยาว โรดเกียน
35:09รูปสับละผีซื้อ
35:19เพราะกับคน ไม่อาจเปิดใจพู
35:22ดคุยอย่างเสียสนมได้
35:28ชีวิตในวางก็เป็นแบบนี้ท
35:30ั้งนั้นแล้ว
35:31เป็นครั้งแรกที่ได้ครบเพื่อนคนน
35:41ี้อย่างจริงใจ
35:43หมอนี่คงจะเป็นเพื่อนคนแรก
35:47จะลองคิดดู
35:50ถ้าตอนนี้เราเป็นพ่อของช่างเข
35:52ียนคนนี้จะทำอย่างไร
35:55ถ้าเราเป็นพ่อจริง
35:58คงจะสอนลูกให้วาดในสิ่งท
36:00ี่อยากจะวาด
36:02อยู่ให้มีความสุขหน่อย
36:05น่าจะเป็นอย่างนั้นใช่ไหม
36:08ฟ้าบาท
36:09แต่พ่อที่เป็นพระราชา
36:14กลับซ้อนให้ลูกตัดขาดเพื่
36:16อนไปซะ
36:18ใครก็ตามที่เป็นพระราชา
36:28ช่างเร็วร้ายจริงๆ
36:38เป็นมนุษย์ที่น่ารังเกียต
36:42แถมน้ำมือเที่ยมโหดอีกต
36:43ั้งหาก
36:47ทุกคนเลย
36:48อืม
37:01ดีที่ไม่มีใครมาถึงนี้
37:02ก่อนเราสองคน
37:03ก็ต้องคงสภาพที่เกิดเหตุ
37:19ให้เหมือนเดิมไหมค่ะ
37:20ก็ให้คนร้ายเชื่อว่าทำงานได้ส
37:21ำเร็จแล้วนะสิ
37:23ได้ดี มองชัดจะออกด้านเป็นพระ
37:25ยานดีไหมล่ะ
37:27เราเห็นตอนสินหนึ่งบุกถูกข
37:28้อบทสภาพ
37:29มาพูดแบบนี้แล้ว
37:30เจ้าจะกลายเป็น
37:32เป้าหมายถูกเล่นงานคนต่อไป
37:34แต่ว่าตอนนี้ยังให้เจ้าออกหน
37:36้าไม่ได้หรอก
37:37และข้างเขาปกป้องเจ้าไม่ได้ด
37:38้วย
37:39อีกฝ่ายจะชันล่าใจ
37:41ทำอะไรมากกว่าเดิมอีก
37:44ทั้งหมดนี้
37:45คือบทเรียนที่ได้จากการสืบ
37:46ส่วน
37:47สองครั้งที่ผ่านมา
37:52ช่วงนี้ให้เจ้าเก็บตัวไว้
37:53ดีกว่านะ
37:54ค่ะคิดว่า
37:56เราจะไม่ให้เวลากนร้อย
37:58ได้วางแผนอะไรอีก
38:05เพราะว่าบุธธาดู
38:07ในขณะที่ใกล้ตาย
38:09เขาต้องการสื่อสารความหมายอะไรกั
38:11นแน่นะ
38:13พ่อชูอื้นบอกว่า
38:14ที่นิ่งบลกให้เบียกษาที่อ
38:16ันธรายอยู่ดีมือ
38:17หรือเป็นความลับที่บอกไทย
38:19ไม่ได้
38:22อะไรคือความรับนั้น
38:23ทำไมคนที่รู้เรื่องนี้
38:25จะต้องถูกค่าทั้งหมด
38:27第زวงนี้ก็ไม่ทราว Voor эконом
38:29กราวนี้คงไม่ปลาดอีกนะ
38:31อย่าให้เหมือนคราวก่อน
38:32ที่จ �อการทBN Beam
38:34จะลองด้วยชีวิต
38:35คนเห็นเหตุการ
38:37เด็กษาวร้านเช่านั้งเสือปิด
38:39ปากไปหรison
38:40graduation ต้องลองเมออีกแล้วครับทัน
38:42ก็ไหนว่าปิดล้านเช่านั่งเสื
38:44อก้าผ่管ล่ะ
38:45คอยดูย่ายน้องขอ kalianออกมาพูดก
38:47ับพอเรา
38:48พ่อนี้ไม่ต้องหวงมากหร Marion
38:50แค่เด็กเพ cachиссdingsคนเดียวจะมาต่อก
38:52้อนอะไรกับพวกเราได้
38:54บ้าศิษณ์ว่า ให้ดีกว่าแ
38:56ก
38:56แหว ตัดไฟจะต้องลง ยังไม่ด
38:59ีกว่าคอยดับที่ลัง
39:28ที่นี่ มันที่ไหนกันเน่ะ
39:31อินห้องรับกับบ่ำชัดเอง
39:37ห้องรับก็แปลว่าห้ามเปิด
39:39เผย
39:39และทำไมมีนักษือเยอะแยะว่าร
39:41ะเกะอรากาศ
39:42อยู่เต็มไปหมดแบบนี้เลยล่ะ
39:45เป็นสาวเป็นแส้อะไร จะพวกนี้ไปทำ
39:47อะไรอ่ะ
39:48เดี๋ยวก่อนนะ
39:53หรือว่า...
40:04กวางมุล พระเอก เป็นทั้งมือป
40:07ราบและจิตกร
40:09สูงราวหกเชียะ คุณครัดถ้
40:12วย
40:14เจ้าคือ ผู้สันโดดพริงเอ
40:24เล่มสองยังไม่ทันอ่อ คนอ่าน
40:26ก็ดังผู้ร้ายได้แล้ว
40:27ทำให้บ่ำชัดพริศึกไม่พอใ
40:29จ และไปส่งนั้นสือด้วยตัวเ
40:31อง
40:33เจ้า...เจ้าเห็นเหตุการณ์ตอนฮ
40:35ึงบุกถูกข้าจริงเหรอ
40:38อืม...
40:40เฮ้...เฮ้...
40:44แต่ เดี๋ยวก่อนองชาย เข้าคอของซ
40:48ีนฮึงบุกไม่มีปริศาคาต
40:50กรรมเล็บนึงอยู่ด้วยเหรอ
40:52คือ...อย่าว่าแต่เล็บนั้นเลย ม
40:54ันแต่สมุดภาพก็หายไปด้วย
40:55สมุดภาพอะไรอ่ะ
41:12ตอนนี้ เจ้าเล่ารายละเอียดเกี่
41:14ยวกับ เกิดกันให้ค่าฟังอี
41:15กทีนะ
41:16อืม...
41:23ทั้งหมดนี้ คือข้อบูลที่บำ
41:25ชัดสืบหามาได้
41:44ความกลัดกรุ่มของท่าน ทั้ง
41:46มีพระหยุดจ่อน จริงไหมครับ
42:06พยายองชงยิน ไม่สนใจคำให้ก
42:08าร
42:09มินฮือซบ เชื่อถ้าจุดหมายส
42:11นเท่
42:13ตั้งแต่คดีทุกเปลดไปค่าตั
42:14วตาย พระกองปรับกว่าเข้ามาแ
42:16ซกแซกการสิบสูตรในทุกข
42:17ั้นตอด
42:25บุงเคหี เป็นคนกลางที่ไม่เขากั
42:28บฝายอนุรักษ์ หรือฝายก้าว
42:30ดาดไหน ทั้งสิ้น
42:32หมอกที่จะเป็นหัวหน้าหน่วยพิเศ
42:33ษ ยิ่งกว่าใคร
42:44ค่าจะมาอีก
42:49จะบอกแล้วว่าไม่จำเป็นกระยะ
42:50มาบ้าน ค่าทรงเดท ทำไมไม่ย้อม
42:52เชื่อฟังบ้าง
42:53คุณที่ค่าสิ้นฮื้องบุก เป
42:55็นใครกันหน้าหรือ
42:56ผมบอก ช่วงนี่ห้ามเออชื่อนี่เดท
43:00ข่า แต่นะเจ้า ต้องถือว่าไม่
43:02รู้จักสิ้นฮื้องบุ
43:03แรกที
43:04แรกที
43:55ที่สำคัญกว่านั้นคือ...คือน
43:58ั้นไม่ได้ทำอะไรเลย
44:00แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเหมือนจะจบล
44:03งไปแล้ว
44:04พูดยังนี้ไม้กว่ามันไง
44:06เมื่อคือนองชายยิสิน มารงเตรี
44:08ยมข้างทางที่เราอยู่
44:11เข้าไปหาเจ้าทำไมล่ะ
44:24เสด็จว่ากลางหนึ่งไม่สวามีอะไร
44:26หรือพยาว
44:33เมื่อกี้...รับสำคว่าไงนะ
44:38เขาบอกว่าฮอชงอุนถูกฆ่า
44:40อีกคนแล้ว
44:41แน่นอนว่าผลสอบ คงจะบอกว่
44:43าฆ่าตัวตาย
44:47ระหว่างทางที่มาพบท่านเมื่อสั
44:49กครู่นี้
44:51เขาได้คิดทบทวนหลายอย่าง และ
44:53จริงจังด้วย
44:56พระกอดทำไมท่านพึ่งแนะนำ หู
44:58งเคหีมาให้ค่า
44:59พันคิดทำอะไรกันแน่
45:02ไปที่เกิดเหตุถามนูนถามนี่ เพื่
45:04อหวังอะไรกันแน่
45:07วังจะจับผิดค่าให้ได้ใช่ไ
45:09หมล่ะ
45:10เป็นขุณนางผู้ใหญ่แต่ทำถึงข
45:12นาดนี้
45:13จะลองใจองค์ชายอย่างค่า หรือ
45:15เล่นต illumกอะไรกันแน่
45:19ทีนี้ตาท่านบากแล้วล่ะ
45:21ทำไมทําเรื่องที่หาคำตอบไม่ได
45:23้แบบนี้
45:24ช่วยสอนลุกศิดอย่างค่าสึก
45:26หน่อยจะได้ไหม
45:32นั่นไม่ใช่ฝีมือของท่าน
45:35การปกปิดความจริงหรือปิ
45:36ดเบือน
45:38ไม่เหมือนนิสย์ของท่านเลยสัก
45:39นิดเดี๋ยว
45:41องค์ชา
45:42เอ็กษันที่เคยผ่านตาหึงบุ
45:43กกับ พอชงอุ่นคืออะไรกันแ
45:45น่
45:46อะไรที่ทำให้พวกเขาต้องเสียชีวิ
45:47ตแบบนี้
45:48อุ่งเคฮีคือผู้วังการเหรอ
45:50หรือไม่ก็ยังมีใครอีกคนหน
45:51ึ่ง
45:54ตอบค่ามอาสิทธรรษ์อาจาร
45:55ย์
45:57ว่าความจึงมันคืออะไรกันแ
45:59น่
45:59ถ้าหากทรงรู้ความจริงครับ
46:04แน่ใจแล้วทนรับไหว
46:07ข้าไปรัชธายาด แห่งโชซนใช
46:09่ไหม
46:11เห็นผู้ Malaysia ประหน้าตอตา
46:12ก็ไม่อาจจะนิ่งเฉยดูดายได้
46:14หรอก
46:15ตั้งแต่วันแรกที่นิ่งเฉย ค
46:17่าก็รู้สึก
46:19ไม่คู่ลไปรัชธายาด
46:20และไม่มีสิทธิ์จะเป็นพระชา
46:22องที่ 22
46:23แห่งโชซนอีกด้วย ถ้ hoe overlapping รึ
46:24เปล่า
46:27ช่วยบอกความจริง ข้ามมาเธอ
46:30ไม่ว่านั่นจะเป็นสิ่งที่เลอร
46:32้ายแค่ไหนก็ตาม
46:33ถ้าก็จะพยายามรับมันให้ได้
46:41ขออภัยด้วยถึงองชาย
46:43แม่จะทรงขอรองถึงผีกนี้
46:46สิ่งที่มองชัดจะทูนให้สงส
46:48ราบได้
46:49ก็มีพีษประโยคเดียวเท่านั้
46:51น
46:51คือความจริง
46:52ต้องให้องชายไปสื่อผ้าด้วยองค
46:57์เอง
46:58อาจารย์
47:00ถ้าโซงต้องพระไทยเน่าน่า
47:02ที่จะซื้อผ้าต่อไปละก่อน
47:04นับแต่วันนี้ก็อย่าโซงไว้
47:05ใจใครทั้งสิ่ง
47:07รวมถึงตอนนี้ด้วย
47:08หมอมฉันสิ่งเป็นอาจารย์ท
47:09ี่ไม่เอาไหน
47:10ก็อย่าเชื่อเช่นเดียวกัน
47:27ด LEKTI
47:48ทำไมไม่บอกความจริงให้องชายรู้
47:50ส merch Madrid
47:51ร้айн
47:52บน
47:52จฉัน
47:54สุวนที่จะสุดทำอะไร
47:56ไป另外
47:57เพื่อไม่แค่ดีนี้เยี่ยบหายและ
47:58มีเงินงำที่ชวนสงสัย
48:00การคาดเดาไม่ใช่ความจิต
48:03ซิ่งที่เจอกับงชายรีบร้อนอย
48:05ากจะรู้เมืองหลังนั้น
48:06คนที่อยากรู้ยิ่งกว่า ยังมี
48:07ข้าอีกคนนึงน่ะ
48:09ฉะนั้น อุปปัตค่าไม่รู้จะทำ
48:12ยังไงกับศพเขาดีก็เลย
48:14ไปทิ้งไว้ในอมบรณ้ำนั่น
48:16แต่สุดท้าย ค่าก็ซื้อปอร้
48:18อยไม่ได้เลยสักอย่าง
48:19พระประมาทความสามารถเข้าสะโ
48:21ตไป
48:22จนแม้แต่ห้อช้องอุ้นก็ท
48:24ู่ข้าไปด้วย
48:28นี่ไม่ใช่ คาดีควärtกรรมธรร
48:31มดาสะแลม
48:32แต่เป็นเรื่องสักคัญที่จะพลิ
48:33กชัตาบ้านมือเขาเราในอนาคต
48:35ฉะนั้นจริงไม่กวนจะขาดหน้
48:37าทรงเดทไป
48:39ถ้าต้องใช้เวลาเพื่อทบทวนเร
48:41ื่องนี้หน่อย ทำยังไงที่จะได้หล
48:43ักฐานเพิ่ม
48:46และท่านคิดว่าจะทบทวนถึง
48:47เมื่อไหร่กัน
48:49ตอนนี้บิธสันของเราไปตกอยู่ข้
48:51างกายของหอชงอุนแล้ว
48:56ถ้าเป็นพวกซอปัง หยัดตนา
48:57ค่าเขาเพื่อใส่ร้ายฝ่ายเราแล้
48:59วก็
49:01เรื่องนี้เขาคงจัดการเองได้
49:03แต่ว่า ถ้าเป็นฝีมือคนของไ
49:07ต้ท้า หรือว่าลุกน้องค่
49:08าเป็นคนทํา เรื่องจะไปยังไง
49:11เพราะฉะนั้น ถ้าจะให้ดี เราต้
49:14องหิ่งลงมือก่อนพวกเขา จริง
49:17รึเปล่า
49:44เป็นการข้าตัวตายแน่นอน
49:46โอ้ย อาจุดไม้นี่ไปให้ครอบก
49:54ลัวเขา และให้เอาสบกลับไปได้
49:56โอ้ยครับ แต่เทา
49:59เอาเราไปได้แล้วป่า ลีกมาเร็กเร
50:00็ก
50:01โอ้ยครับ
50:08ถอยไป
50:12ทุกคนถอยห่างห่าง
50:15ท่านเศนมาประดีมาแล้ว
50:18โอ้ย ช่องอ้นมัน
50:25ไม่ได้
50:26ยิงน่าเลยช่องคุณ
50:27ทำไมต้องกินสัน อย่าว่าง
50:31ช่องคุณพบนี้
50:33ลูกไม่ได้ยิง
50:36ช่องคุณ
50:37ไม่ได้ยิงนี้
50:41ช่องคุณ
50:54ทหารทหารกพิโลก
51:25อ๋อ มาแล้วเหรอ
51:27น้ำไปยังไงบ้างอ่ะ
51:28ก็ดื่มจันเมาและก็นอนฟุบอย
51:31ู่ที่พื้นอ่ะ
51:33ว่างว่ากให้นังดื่มนี่แล้วกั
51:36นนะ
51:37จะให้ตายตามกับชัยที หรือก
51:39็
51:43ฮืม
51:44จุระเยอะจริงนะเรา
51:52ไม่
51:58เธอแก่หุมพ่าให้นางเท่านั้น
52:03สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงเท่าน
52:07ี้
52:09ท่านพ่อ
52:12เราเกิดมาทำไมค่ะ
52:14ทำไมชีวิตมนุษย์
52:17ถึงได้บุ้นบายนะ
52:20ที่ดำคือว่า
52:21เห็นพื้นเสียคนรักไปต่อหน้
52:23า
52:24เขาควรทำอะไรได้บ้าง
52:26อย่างน้อยก็จ้วยหนางมากกว่านี้
52:28ไม่ใช่แก้ห่มพ่า
52:32ถึงจะเรียวก็เป็นคนดีไม่ใช่เห
52:34รอ
52:36โอ้ย
52:42ไม่แต่พ่อช้องอุ้นก็ถูกค
52:43่าเหรอพ่อค่ะ
52:50นี่คือรายชื่อจนที่ที่อยู่ใน
52:52หน่วยพิเศษ
52:53พยองจงยินและมินธือซพ
52:55อยากให้ท่านช่วยสิบประวัติส
52:57องคนนี้ให้ค่าหน่อย
52:59การสิบคราวนี้ต้องปิดเป็นค
53:00วามรับ
53:01นอกจากท่านแล้ว ใครก็ห้ามรู้เร
53:03ื่องนี้อย่างเด็ดขาด เขาใจไหม
53:09ทราบแล้วพ่อเยอะค่ะ
53:11เออ แต่ว่ามันช่างเหลือเชื่อจ
53:14ริงๆ
53:14ใครที่กล้าบบางอาจขนาดนี้
53:17เห็นองค์ชายเป็นสัตรู ก็เขา
53:19ดีซ้ำแล้วซ้ำล่อไม่เลิกอ
53:20ีก
53:22คนที่สามารถวงการมือกลาบระด
53:24ับสอง
53:26ชี้เป็นชี้ตายชีวิตคนอื่นได้
53:28เนี่ย
53:44ทอดพระเนตดอกบัวอยู่หรือพ
53:46่อเยอะค่ะ
53:47อืม
53:49ไม่ว่าดูเมื่อไรก็พาให้ชื่น
53:51บานนะ
53:53เธอก็เป็นดอกไม้ที่โตจากในโคร
53:56นต้ม
54:00เมื่อสามสิบปีก่อน ทันทีที่
54:02เรามีสัญญาต่อกัน
54:04คนที่ต้องเพเชิญกับโครนต้ม น
54:07่าจะเป็นหม่อมฉันมากกว่า
54:11มาถึงวันนี้ก็เหมือนกัน
54:15ในที่สุดเรื่องก็ปิดชากเรีย
54:17บร้อย
54:18ต่อไปจะไม่มีใครเอาเรื่องสัญญ
54:20าเมงยีมาพูดเล่นอีก
54:26ขอบคุณมากเลยนะ
54:27ครับให้ท่านขอให้ช่วย
54:30ถ้าก็เลยมีเวลามาชมดอกไม้
54:33แถมนอนเจ็ดครานเป็นพักพักก
54:35็ยังได้
54:37แต่ฟาบาดก็ไม่ควรจะเหมือนด
54:39อกบัว
54:40น่าจะเหมือนเจอราเคมากกว่า
54:45ถึงเวลาที่ฟาบาด ควรจะช่วย
54:47หม่อมฉัน
54:48จัดการเอาเรื่องงานเมืองที่ยุ่
54:50งเยิงให้เขาทีสัดที
54:52เจอราเคล่ะ
54:55ถ้าเป็นได้ก็ไม่เร็วดิน่ะ
55:00เริ่มจากฮุงเคฮีก่อนดีไหม
55:30เจอมาแล้วหรือ
55:34รับสักขามอ่อมฉันหรือพ
55:35ระเจ้าค่ะ
55:36ใช่แล้ว
55:39แล้วยินอยู่นั่นทำไมแล้ว มานั่ง
55:42ดีเร็วเข้า
55:45ไปเยอะค่ะ
55:55เจอรู้ไหม ที่ผ่านมาท่านหุงเคอ
55:59ีต้องทำงานหนักแค่ไหน
56:02เอางนี้นะ วันนี้ให้เจอเป็นตัวแ
56:05ทนค่า
56:06ได้เล่าให้ท่านหัวหน้ามือปร
56:07าบ
56:08นี่คือสาเหตุที่เรียกจะมาพบ
56:10ที่ดีละ
56:12ดื่มเล่า ทำไมล่ะพระเจ้าค่ะ
56:15อยู่ดีๆจะมายื่นจดหมายแล้วออกก
56:17ับค่าเนี่ยสิ
56:19บอกว่าจะไปอยู่บ้านเกิด
56:21ยังหนูยังนั่นแท้ๆเลย
56:24ม่อมชั้นดูนานหน่วยพิเศษทำง
56:26านปกป้องเกียตของราชสำนัก
56:28แต่ด้วยความไม่เอาไหน จึงทำให้
56:30องชายไม่ไว้วางละไทย
56:32รวดสุดความสามารถที่จะถวาย
56:34งานต่อไปได้
56:36อ่ะ จะไปเร็วเข้า
56:40สมัด
56:42เร็วสิ
56:48ลูกพ่อ
56:50�ิวüne تí uh
56:50ให้เขาไปเป็นเจาครมยธการดีไหม
56:54อายุขนาดนี้พวกนาลจะเป็นเจา
56:56ครมกันเขาได้แล้วนี้
56:58ไม่ได้หรอกเพราะ
56:59ksi
56:59อยอการแต่งตั้งไหมเผ้
57:05เดี๋ยวเข้าซิ
57:06อย่าไม่รี่บริญเล่าให้เขาอี
57:07ก
57:09ถือว่าขอโทษเขา
57:11และให้อภายพระราชาที่แบมวไ
57:13หนอย่ dynamova
57:14ยังไงเราก็ไม่อยากจะเสียคุณด
57:16ี ๆ ไปเพราะเรื่องแค่นี้หรอกนะ จ
57:18ริงมะหละ
57:27ม่อมชั้นทุ่มเทกายใจและผล
57:29ที่ออกมาก็ไรข้อกักขา
57:30ถ้าเต็ดถูกเปลดไปข้าตัวต
57:32ายถ้ากองปรับก็เข้ามาแสกแส
57:33งการสื่บส่วน
57:35เด็กคนนี้คือผู้เห็นเหตุการ์
57:37ที่องชายตามหาอยู่และม่อมชั้น
57:38ก็พึ่งรู้ เมื่อครู่นี่เอง
57:41เพื่อไม่ให้บอกจะไปเป็นพระยาญ เข
57:43าถึงกับมาตรวจคนรั้นเช่าหน
57:45ึ่งสือ
58:03เจ้าจะรีบไปตายซะ
58:05รักแกชาวบ้านที่ไม่มีทางส
58:07ู้ตั้งข้อหาส่งเด็น
58:09ให้พวกเขารับกรรม เขาจะให้เจ้า
58:11ทัดใช้อย่างสาสน
58:21นี่เจ้า ตอนหน้าข้าจะกล้ากำแ
58:23ผงอีก
58:25จะให้ข้า ข้าเจ้าใช่ไหม
58:27นี่เจ้า
58:56สวัสดี
Comments