- 2 days ago
Category
📺
TVTranscript
00:01รายการต่อเป็นนี้เป็นรายการทั่
00:03วไป
00:04สามารถรับชมได้ทุกวัย
00:22นี่เธอ
00:24ทำไมเธอต้องให้วิจารณ์มาดูแลแ
00:26ทนด้วย
00:27มันไม่มากไปหน่อยเหรอ
00:30นาเพไทายคะ
00:31รัดจิตทำคนเดียวไม่ไหวค่ะ
00:33เราอีกอย่างนาเพไทายก็งานเต็ม
00:35มือ
00:36ตอนนี้คนที่ไว้ใจได้มากที่สุ
00:37ดก็คือคุณวิจารณ์นะคะ
00:40ทำให้เขาช่วย
00:41เราใครจะทำละคะ
00:44แต่มันมากเกินไป
00:46วิจารณ์แค่ลูกจ้าง
00:48raison แค่มาจริบเธอ 않아요 มันก็ไม่ค
00:50ู่ควรอยู่แล้ว
00:50แล้วนี่เธอยากให้เขามาลามถึงเรื่
00:52องงานอีก
00:54แต่ว่า
00:56ถ้าเรื่องระวั่งรัจจิตกับค
00:57ุณวิศารณ์ไปไกลมากกว่านี้
01:00สุดท้าย เขาก็ต้องเป็นคนมาช่วย
01:02ดูแรงานนะคะ
01:03นี่เธอ เธอจะรับลักมันจริง
01:05ๆเหรอ
01:08ยังไม่ได้ตรบรงอะไรกันขนาด
01:09นั้นหรอกค่ะ
01:11แต่ผู้หญิงตัวคนเดียว ต้องด
01:13ูแรงกิจการตั้งหรายอย่าง
01:16อย่างน้อย ก็ควรที่จะมีผู้ชาย
01:19สักคนพอช่วยไม่ใช่หรอกคะ
01:22โอ้ย
01:43ขอบใจมากนะที่เลือกห้องเช่าแ
01:44ถวที่ให้
01:46คนปรุกพล่านแบบนี้ คงไม่มี
01:48ใครกล้าทำอะไรผมเนี่ย
01:50พวกเราเลือกทีนี้ไม่ใช่เพราะว่
01:51าความปลดภัยของนอรี่เหรอค
01:52่ะ
01:54เราเลือกเพราะว่ามันถูกอ่ะค
01:56่ะ
01:57ก็นารีไม่ค่อยมีเงินนี่ค่ะ
01:59ถ้าเลือกแพง นารีก็ไม่มีใจ
02:05น่าเสียดายจังเลยนะคะ
02:07นารีออกสะร้อหรอ แต่พอจนก
02:09็หมดความหมายทุกอย่าง
02:12รอแต่กินไปได้
02:16ตรงไปตรงมาดิ
02:19ห้องอยู่ทางนุนค่ะ
02:30เฮ้
02:31ผู้หญิงน่างโง่อย่างยะละจ
02:32ิต
02:33ไม่มีฉันขอให้ช่วยสักคนมั
02:34นจะไปทำอะไรได้
02:36มันไม่รอดฉันเนี่ย
02:38แต่แย่ๆของมันก็คงจะไม่ยอ
02:39มคุณไงๆ
02:42เดี๋ยวเรื่องนี้ฉันจัดการเอง
02:44เรื่องที่ถาตรีไปถึงไหนนะ
02:46ผมไม่คนตามมันอยู่
02:47ตอนนี้มันเช่าห้องอยู่ที่ตลา
02:49ด
02:49แต่คนพุกพ้านตลอดเวลา
02:51จะดักข้ามันก็คงจะไม่ง่าย
02:55ถ้าการไปข้ามันมันยากมากนะ
02:59ก็ไล้ให้มันออกมาเองสิ
03:01เคยใช่ไหม
03:03จุดไฟไล้สัตว์ให้มันมี
03:04ออกมา
03:05มัน...มัน...มัน...
03:23โอ๊ย...
03:25หนึ่งปานนี้จะเหาอีก
03:26แล้วก็ส่งดอนโจ๊ะไปสั่งสอนเท
03:28่าเลยนี่
03:44ใครเผ่าเลยตอนนี้ว่า
03:50เฮ้ย...
03:53เฮ้ย...
03:53วันนี้คุณแค่มันเล่นสนุก
03:54กับมือ
03:55เอาไว้ปิดเป็นทีข้าวหน้า
03:56ล่ะกัน
03:58เฮ้ย...
04:04เฮ้ย...
04:05เฮ้ย...
04:06เฮ้ย...
04:07เฮ้ย...
04:08เฮ้ย...
04:09เฮ้ย...
04:09เฮ้ย...
04:10เฮ้ย...
04:10เฮ้ย...
04:10เฮ้ย...
04:10เฮ้ย...
04:11เฮ้ย...
04:11เฮ้ย...
04:11เฮ้ย...
04:13เฮ้ย...
04:23ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก ขอบค
04:36ุณมากที่ช่วยมาให้ปากคำ
04:46ครับ
04:49ขอบคุณ สมองจะได้ถึงตัวหน่
05:01อย
05:01ขอบคุณครับ
05:11ผมนี่คงดวงสมพงกับโรงพั
05:12ก ออกไปไม่ถึง 24 ชั่วโมง กลับ
05:15มาอีกแล้วเนี่ย
05:17คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
05:21มันจงใจบีบให้ผมต้องออกมาจ
05:22ากที่นั่น เพื่อให้ผมไม่มีทีไป
05:25ก็ไม่เห็นเป็นไร คุณออกจากที่
05:28นั่นไปอยู่ที่กินก็ได้
05:29ไม่มีอะไรต้องกลัว
05:30ใครจะให้ผมเช่าหรือครับ
05:33นำความสวยไปให้เขาแบบนั้น
05:35ผมไง
05:40shig
05:40ผมไม่ packaging
05:41คุณยายมาอยู่บ้านของพTsheyนเรื่อง
05:43ข้าเช่ากับมันตรงเสร็อ
05:45ไม่ได้เหรอคังในเพลาะ
05:46ผมเปลี่ยงใจ
05:47แล้วในเพลิงก็ไม่ได้อยู่ตัว
05:49ประเงียวรด้วย
05:50จะเอาผมมาอยู่ด้วยอีกคน
05:52asked me
05:54ผมไปไม่ได้เหรอครับ
06:11รบกวนคุณนาด้วยนะครับ
06:14ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ
06:15พอตรีกำลังลำบาก
06:17ลำบากซ้ำแล้วซ้ำแล้ว
06:20บ้านก็ไม่มีอยู่
06:21ช่วยเหลืองแค่นี้ไม่เหลือบาก
06:23กว่าแรงหรอกจ๊ะ
06:26เป็นประคุณครับ พุณนาด
06:28เออแล้วจะอยู่สักกี่วันแล้วจ
06:29๊ะ
06:30ถ้าสักวันสองวันนาจะได้ทำก
06:32ับข้าวเพื่อ
06:35ก็...
06:36จนกว่าคดีความจะเรียบร้อย
06:37นะครับคุณแม่
06:39ถ้าอย่างงั้นก็คง 5-6 ปีเลยล
06:40ะมั้ง
06:42พระตีนี้โชคดีจริงๆเลยนะ
06:44ที่มีเพื่อดีๆอย่างลูกเคยนะฮ
06:46ะ
06:51คงเป็นผลบุญที่คุณแม่ผมทำ
06:53ไว้นะครับ
06:55สมัยก่อนเวลาคุณนาเดือด้
06:56อนที่ไหล
06:57คุณแม่ผมก็ให้เงินคุณนาย
06:59ืมทุกที
06:59ดอกดวงก็ไม่เคยเอา
07:01ผู้สดก็เลยส่งมันถึงผมด้วย
07:03นะครับ
07:04พระตี
07:07เออ สาสิจัดห้องว่าให้แล้ว
07:09ตีขึ้นไปดูก่อนสิคะ
07:11ขาดเหนืออะไรบอกสาสิได้เลยนะคะ
07:14ขอบคุณนะครับ
07:17ขอบคุณนะครับ
07:17งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ
07:22ก็เชื่อครับคุณฮะทุกรี
07:53คุณแม่คงไม่ได้มาคุยเรื่องต
07:54รีใช่ไหมคะ
07:56ไม่ต้องมาดักขอ
07:58พี่แพทพวกตรงๆไงนะ
07:59แม่ไม่ให้พระตรีอยู่ที่นี่
08:03คงไม่ได้เหรอคะคุณแม่
08:04ทำไมจะไม่ได้
08:06สาสิกับตรี
08:08เราเห็นกับม้าคงแต่เล็ก became
08:09เพื่อนกำลังเดือดร้อน
08:11เราจะใจไม้เซรากรําได้ไง Word
08:13แล้วคุณบันดิต
08:15เขาก็เป็นคนชวนตรีเข้ามาอยู่เ
08:16องไ Celine
08:17ชวนมาก็ให้ไล่ออกไปได้
08:20ในแม่รู้มานะ
08:21ว่าlegALP
08:22อย่างเดือดร้อนด้วยหรืองไง
08:27ถ้าคุณบันดิตไม่กลัว
08:29สาสิก็ไม่กลัวanha
08:31โอ๊ยเชือกผัวเหลือก้อน
08:34รู้วงี้ไม่ให้แต่งหรอ
08:36ถ้าคุณแม่ไม่มีอะไรแล้ว
08:37ซาสิขอตัวนะคะ
08:40ถ้ารักผั HOLUP Vielen นักก็น่าจะ
08:42คิดถึงหน้าตาผัวบ้าง
08:46คุณแม่แม่คอมา somedayคะ
08:48ซาสิไม่เข้าใจ
08:50หัวปัจจุบัญก็อดีทุกให
08:51ม่อยู่บ้านเงียวกัน
08:52ใครรู้เข้าของสนุปพับ
08:54คุณแม่คะ
08:55ไม่ต้องมาขึ้นเสียง
08:56ไม่ได้พูดอย่างคนอากน้ำร้อนมา
08:58ก่อน
08:59หรือจะเทียง
09:01ไม่เทียงล่ะคะ
09:03เพียงแต่ศัฎิบริสุดใจ
09:05แล้วถ้าคุณบันดิตเขาไม่เช
09:06ื่อใจตรี
09:07ก็คงไม่ช่วนให้มาอยู่ด้วยกั
09:08นตั้งแต่ต้น
09:10แล้วของแบบมี้
09:11ถ้าไม่มีคนในไปบอก
09:12คนน όค์จะรู้ได้ไงล่ะคะ
09:14กล้ายอดแม่ขนาดนี้เลยเหรอ
09:16เดี๋ยวนี่ปีกก้าขาแข็งแล
09:18้วใช่มั้ย
09:19สัสสีขอโทษนะคะคุณแม่
09:24โอ๊ย
09:25เง่าหรอคุณ ถึงไม่แล้วตกป
09:47ลาตรงนี้
09:50ถ้าเงาเนี่ย
09:51ผมไม่หาเรื่องกฯนภちา sabemosคุณนา
09:52เกสอนดีกว่าครับ
09:54ผมไม่อยากให้นายอมเผอกับสัสสี
09:56สินเปลือง
09:57ก็เลยมาหาพลากินเองนะคะ
10:00yes khuza ninguna
10:00คุณ applications
10:01แม่เอง Gunier
10:03ไม่มีอะไรเหรอ
10:04น้อยไปนะสิครับนายอมเผอ
10:06ผมรู้จักไม่ยัยนายอมเผอ
10:08ดีของนายอมเผอเองนะครับ
10:13เอ่อ
10:14ว่าแต่
10:15นี้ก็ผ่านแบบเดือนแล้ว
10:17ทำไมคุณนายังมากลับตรงเทพล
10:18ะครับ
10:20เพราะเขาอยากเอาศาสีกรับไปนะ
10:21ครับ
10:22หรือยังไม่ยมกับ
10:26แต่
10:28ปกติคุณน่ารักสบาย
10:31ทำมาถึงโทนอยู่ในหน่อยกันستน
10:36ี่
10:36กับอีกแค่เอาศาสีกรับไป
10:37เป็นบанныйลัก
10:39ก็ไม่ใช่เรื่องสำเร็จสัมคัญ
10:40อะไรมึกอ Uhh
10:46เริ่มคิดด้วยคุณ
10:48ถ้าคุณขอให้ผมช่วยเรียบร้
10:51อยแล้วนะ
10:52เดี๋ยวขนาดนี้ด้วยเหรอครับ
10:57ครับ
10:58ขอบคุณนะครับ แนมเฮอ
11:01ผมขอตัวเข้าบ้านก่อนนะ
11:03ครับ
11:12เรื่องในวิจารย์สืบได้เรื่องแล
11:13้วนะ
11:14มาคุยกันที่พราณคร สีจัน
11:16ก็ไง
11:38ดูเหมือนว่าทาตีจนิกับป
11:39รุงเทศไปแล้ว
11:41ziejนไง
11:43ลูกน้อมให้มันขึ้นเรือเถ
11:44อะเว็วจัดท้าย
11:46ก็ดีอ่ะสิ
11:47ความจริงฉะน戲llenกันก็ไม่ได
11:48้มีความแวนอะไรกันมากมายอยู่แล
11:50้ว
11:51แค่มาอยากให้มันมาขวางทาง
11:53ไม่จะไม่ต้องนエ้ยนเฯดิ่งตาย
11:54หรอก
11:55แถมตอนนี้เนี่ย
11:57ฉันมีหนักกับผู้ค้าขวดส
11:58ำคัญอยู่
11:59เขากำลังจะลงมาที่ฝูเก็ต
12:02คู่ค้าคนสำคัญ
12:03ใครละครับ
12:06นี่แกไม่เคยสงสัยเลย
12:07ว่ามาก่อนฉันหาของเทือนที่ไ
12:10หนมาคายปัดหน้าของฝืนฟ้า
12:13แสดงว่า
12:14คู่ค้าคนสำคัญคนนี้แหละ
12:16เป็นคนหากของไหน
12:33ไม่ได้เจอหน้ากันนانแล้วนะ คุณท
12:35าตรี
12:37ดีใจให้ได้เจอครับ
12:38ถ้าเป็นเม่าก่อนเนี้ยนะ
12:41คุณไม่ได้มาเหี่ย attachment
12:44ถึงตอนนี้ เท่าจังกลัวลุป
12:46น้องคุณพธอยู่เลยครับ
12:47ถาม встретก่อนมาติดตา ครับ
12:50ติดตาที่คุณยำมัน eleven
12:55แต่ตอนนี้มีเมื่อเรื่องที่ทำให้ต
12:57รีติดตามากก่อน
13:03ไม่เจอกันหลายเรือนี่ท้อเหรอ
13:06นี่...ก็ต้องแต่ดีกันไงก็ห
13:10ือไม่ได้มีร่างเวลา
13:11พอทำงานเสร็จก็ช่วนเข้าห้
13:13องตลอดแบบนี้จะไปท้องไงๆ
13:16เป็นไงว่าแก่แก่แก่แส่
13:19ปิดน้อง
13:19แม่...ผมใจเธอลเกิดนะ
13:25เข้าบ้านเถอะแดดแรงขนาดนี้
13:27เดี๋ยวฉันจะเป็นหลบอัสกร
13:28อ๋อ...ไปๆๆ เอาๆๆ
13:32อ๋อ...
13:36เพราะว่าคุณพทเขารู้จักคนเย
13:38อะ เรื่องที่ตรีให้ปิศึก็เลยเร็
13:40ว
13:41เป็นไงบ้าง
13:44นายวิจารเนี่ยเป็นธนายความฉ
13:46ันสอง จบมาทยมบริบูรณ์
13:48สอบเอาบายอนุญาตว่าความได้
13:50เฉพาะในเขตภูเก็ด
13:52แต่พอการเป็นธนายนี่แหละ ก็
13:54เลยทำให้มันรู้จักใครหลายๆคนจ
13:55นได้ทำธุรกิจ
13:58หมายถึงธุรกิจของบ้านสมสอง
13:59แสงเหรอ
14:01เปล่า
14:02ธุรกิจมืด
14:06แทนยังมีข่าวอีกนะ
14:08เพราะมันติดต่อกับผู้แค้
14:10นเก่าของคุณด้วย
14:11ใครครับ
14:21รสชาติหารผู้เก็ดนิดดีจร
14:22ิงๆ
14:23ถ้าอร่อยก็มาบ่อยๆได้นะครับ
14:27อยากมาอยากมาอยู่หรอก
14:29แต่ถ้ามาบ่อยๆของลาบาต
14:31เพราะหลังสงขามโลกจบลงเ
14:33นี่ย
14:34ค่าเงินก็ตกลง
14:35ส่วนสินค้าแผงขึ้นตาม
14:39มันก็ดีไม่ใช่ล่ะครับ
14:41เราสามารถทำกำไรจากสินค้านี่พ
14:43าสีได้
14:44ในราคาที่เพิ่มขึ้น
14:45แต่ของมันเริ่มขาดนี่อ่ะซ
14:47ิ
14:48มีกำไรแค่ไหน
14:49แต่ไม่มีของขาย german吧
14:51เหรอlee
14:55เราจะทำไงกันดีครับ
14:58ขายของแบบเดิมเดิมของไม่ดีแ
15:00น่
15:01ต้องหาทางออกคืนเพิ่ม
15:04ทางออกคืน
15:06คืออะไรครับ
15:12ถึงว่าล่ะ
15:13ผมหาต้นต่อตั้งนาน
15:14ว่าใครไม่คนเอาสินค้ามาขายต
15:17ัดหน้าพี่เฟือง
15:19ใช่
15:19แถมของที่ได้มาก็มาจากการโรง
15:21ชาวบ้าน
15:22ทั้งข้าวจากรายการปันส่วน
15:24สินค้าอื่นๆที่รัดแบ่งข
15:26ายกับประชาชน
15:27มันโกงก็มาขายหมด
15:32ยักยอกเอาของทั่วช้าจริงๆ
15:34อย่าให้ฉันได้เจอนะไม่ก็ตบให
15:36้ความเลย
15:36อย่าพิดลุกๆจ๊ะ
15:38อย่าพิดลุกๆจ๊ะ
15:39อย่าพิดลุกๆ
15:40นี่ก็สั่งเรื่องของมันน่ะของย
15:42ิ่งขึ้น
15:42ครับ เราก็ไม่คิด
15:44เมื่อแบบนี้สินค้าถึงราค
15:46าถูกสินะครับ
15:47รaggereron ให้เปลดโล่นมาขาย อย่าไม่
15:50ได้ถูกทุ่นนี้เลย
15:54ทำไมรอบตัวของร้อยจิตถึงม
15:55ิดราคลแบบนี่
15:56โอ้ย ใช่ ฉันยิ้มิกฝังเน
15:59ี่ย ฉันก็ยิ้มิกฝัง
16:02ถ้าออกเขามาก ออยมาก
16:04เดี๋ย เดี๋ย ป้าย ป้าย จบัว จบ
16:08ัว เอาของแม่คงไปยิ้มแล้ว
16:10ท้องโตขนาดนี้ยังแพ้ท้อง
16:11อีกหรือครับ
16:12ผมพูดได้อย่างเร็ว
16:14มาแล้วค่ะ ขอบคุณมาแล้วค่ะ
16:23หน้ายเลยนะ
16:29แพ้ท้องแล้วดมเงิน
16:31มีอย่างนี้ด้วยหรอ
16:33นี่แหละ
16:35นี่ก็เลือดท่อมันแรง
16:38รักเงินต้องแต่อยู่ในท้อง
16:40ฉันต้องโดนมูลเยอะเยอะฉันถ
16:41ึงจะหายคลื่นใส
16:43สักหน่อย
16:46นี่เป็นที่น่ะ
16:47โอ้โห
16:49เป็นไงแล้ว
17:06ใครน่ะ
17:07ใครน่ะ
17:12รักเยอะ
17:15ที่เยอะ
17:20หลักเนีย
17:21ปิดหรับ
17:22น่ารักเงินต้องเยอะ
17:27รักเยอะ
17:32ิ่งปิดหรอ
17:37เราต้องนอนด้วย
17:47คุณแกที่ไอ้โทวโตว์ดูน
17:48ิมิดกับอ่ะ
17:52หออย
17:54นี่นี่ โทว์ก็พา
17:57เอาไว้มา
17:59นี่นี่
18:00นี่นี่มีด้วย
18:01คุณพูดช่วย
18:03เธอสามารถไปดังนี่
18:05ก็แทยมันไป
18:06นายสิ
18:07เจ้าเจ้าเจ้า
18:12เฮ้
18:21เฮ้
18:24เฮ้
18:25เฮ้
18:34เจ้
18:35เฮ้
18:36เฮ้
18:36lithium
18:39เฮ้
18:40เฮ้
18:52เฮ้
18:54เฮ้
18:55เงิ้
18:56เฮล
18:56เฮ้
18:58เฮ้
18:59เฮ,嗎
19:09พวก설า Beam ว mu mu mu mu mu mu mu mu mu mu mu mu mu mu
19:16จะไม่เป็น...
19:17พืน...พอ nossasนี่
19:40คุณฟัย...
19:41คุณฟัย...
19:44คุณฟัย...
19:50ไป...ไป...
19:56พริศัย...
19:57พริศัย...
19:58คุณวิจารย์ คุณวิจารย์ คุ
20:03ณวิจารย์ คุณวิจารย์ คุณว
20:07ิจารย์ คุณวิจารย์
20:31พวกมิจารย์ พวกมิจารย์ค่ะ
20:39ราจิตขอโทษนะคณะเพศทาย
20:41ดีนะที่ราจิตยังมือทัน
20:44ย่ะ
20:45ถ้าหล่อนยังมือไม่ทัน
20:46ฉันก็คงตายคา
20:47มือหล่อนไปแล้วแหละ
20:52นี่
20:53พอโจนขึ้นบ้าน
20:55ฉันก็นึกกลัวขึ้นมายัง
20:56ไงก็ไม่รู้
20:57บ้านที่มันไม่มีผู้ชาย
20:59ลำภังพวกเราก็ทำอะไรกันไม่ได้มา
21:01ก
21:02นี่โชคดีมากเลยนะ
21:04ที่วิจารย์เขามาช่วยพวกเราได้ท
21:06ัน
21:06ใช่ครับ
21:08ไม่งั้นก็เราของตายค้าบ้านกั
21:10นแล้วครับ
21:10พูดอะไร ปากเสีย
21:12ก็มันจริงериะครับ
21:13พอไม่มีคุณหาตรี
21:15ก็เหลือผมคุณเดียว representing
21:16ผู้ชาย
21:16รู้คือเรื่องชกต่อยผมไม่เก่ง Heaven
21:19แล้ว
21:20นี่ ถ้าคุณวิจารย์มาไม่ทัน
21:22ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างเลยครับ
21:24บ้านที่ไม่มีผู้ชายเป็นหลัก
21:28พวกโจนมึงก็เลยได้ใจ
21:30คุณวิจารย์เป็นไงบ้างครับ
21:42คุณหมอ
21:43แผ่ที่ถูกแทงลึกมากเลยนะครั
21:45บ โชคดีที่ไม่โดนเอาวัยว่
21:47าสำคัญ
21:48ช่วงนี้ต้องช่วยดูแลคนไข้ พ
21:50ยายามให้ขยับตัวเยอะมากนะครับ
21:51เดี๋ยวแค่จะหายช้า
21:54ขอบคุณครับ ขอบคุณนั้นแล้
21:56วคุณหมอ
21:58ยะเจียมคะ ฝากไปส่งคุณหมอหน่
22:00อยนะคะ
22:01ได้ค่ะ ได้ค่ะ เชิญค่ะคุณหม
22:03อ
22:08จิต ขอไปดูสิ
22:11ค่ะ
22:23คุณวิจารณ์ค่ะ แผ่เป็นยั
22:26งไงบ้างคะ
22:28แค่นั้นยี่ย่งไกลขอใจครั
22:29บ
22:33เอ้า เอ้า จะขยับทำไม
22:35คุณหมอพังสั่งว่าอย่าขยั
22:37บตัวมาก
22:38เอ้า นัจจิ ช่วยวิจารณ์ค่ะ
22:40หน่อย
22:40ค่ะ
22:41ผมยี่ย่งไหวอยู่ครับ
22:43มาค่ะ ฉันช่วย
22:44อ้า
22:45ค่อย ข הטอนะค่ะ
22:48เออ
22:50ค่อย ค่อยค่ะ
22:54คุณเพษไตครับ
22:57ผมขอไปนอนพักที่บ้านได้ไหมครั
22:58บ
23:00เออ
23:01ผมเป็นผู้ชาย
23:02แล้วก็
23:03ไม่ได้มีส่วนแกะค่องกับคน
23:04ในบ้านสมสองแสงเลยครับ
23:06จะให้นอนขางอังแรมทีนี่
23:09ก็เกลงว่าจะไม่หมาไม่ควรนะคร
23:10ับ
23:11ไม่คงไม่ควรอะไร
23:13เธอก็เพิ่งช่วยพวกเรา ไม่อย่างนั้
23:14นก็ตายกันหมดบ้านแล้ว
23:17แต่ยังไง ผมก็เป็นคนนอก
23:21จะพูดให้ถูกก็คือ
23:24ผมเป็นแค่ลูกจ้าง
23:24ใกล้ฉิดมากไป
23:26ก็จะทำให้คุณทธิตเสริมเสีย
23:28ไปด้วยกับ
23:30ไม่หรอกค่ะ
23:32ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
23:37คุณทธิตไม่รังเกียดผม
23:42คุณทธิตครับ
23:46แต่งงานกับผมได้ไหมครับ
23:48คิด
23:58ให้โอกาสผมดูรายคุณทธิตนะคร
24:00ับ
24:12อิจารย์เองก็เพิ่งจะช่วยพวก
24:14เรานะ
24:15แล้วถ้าหากว่า
24:17บ้านนี้มีผู้ชายอยู่ก็คงจะดี
24:22แต่ก็...ก็แล้วแต่เธอนะ
24:30ฉันว่ามันเร็วเกินไปนะคะ
24:38ฉันว่ามันเร็วเกินไปนะคะ
24:38ผมเข้าใจครับ
24:40ผมรอได้
24:48คุณพระท้ายครับ
24:50ผมควรให้นิดไปส่งผมที่บ้านได
24:51้ไหมครับ
24:52อ๋อ...ได้
24:54นิด...ไปส่งวิจารย์ที่บ้าน
24:57ครับ
25:01มาค่ะ ฉันช่วย
25:06ขอบคุณครับ
25:27บ้านเจ้า
25:51เห็นรูปน้องบอกว่าทำคุณวิ
25:52จารย์บาดเช็ต
25:53เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
25:57ฟากบอกลูกน้อมมึงด้วย
26:00ถ้าขลาวหน้าพลาดอีกกูแ
26:01ม่มันไว้แน่ ทั้งกูกับต
26:02าย
26:07ยอมเจ็บตัวขนาดนี้
26:09ยายรัจจิตอย่าไม่ยอบตกลง
26:10แต่งงานกับฉันเลย
26:12งั้นที่เจ็บตัวครั้งนี้
26:14ก็ควาน้ำเดียวสิครับ
26:18ยังหรับ
26:21ตอนตอนนี้ยายรัจจิตก็ไม่เหล
26:23ือใครแล้ว
26:24ในทาตรีก็กลายเป็นคนหลอกล
26:26วง
26:27คุณเซื่องฟ้าก็ตายไปแล้ว
26:30อย่าแก่เพธทายจากที่คัดข้าน
26:32บ่อยบ่อย
26:34ก็ดูจะอ่อนๆลง นังจะเจอโจน
26:36กล้อง
26:39ฉันนี่ ได้เข้าไปอยู่ในบ้านโสม
26:42สองแสงในธนาสามเยอะและจิตแ
26:43น่
26:45แต่เมื่ออะไรเท่าแล้ว
26:46ถ้าเข้าไปอยู่จริงๆ เราจะทำงานส
26:52ะดวกแล้วครับ
26:55ไม่ใช่ปัญหานิ ดีสิ
26:58ได้รู้ความเคลิ่นไหวทุกอย่
26:59างในบ้านหลังนั้น
27:22พันเลย
27:25อ้าว เดี๋ยวร้อยแล้วใช่ไหม
27:27ผมสาให้คนรถเต็มรถเป็นสองคุ
27:29ณแล้วนะ
27:30ขอบคุณครับ
27:34ตรี ไหนๆความรับก็ถูกเปิด
27:37เผยแล้ว
27:38ไม่คิดจะบอกความจริงไปหน่อยเห
27:40รอคะ
27:41บอกความจริง เรื่องอะไร
27:43ปากแข็งจนหน้ามันใส่
27:47อ้าว
27:49ผมเพิ่งก่อเรื่อง
27:51รับจิตเขาคงไม่อยากมองหน้าผม
27:52หรอก
27:54น่าไม่อยากมอง
27:55แต่ลึกๆเนี่ยอาจจะดีใจก็
27:58ได้นะคะ
27:58ที่ตรีไม่ใช่นาแท้ๆ
28:01อยู่ที่ว่าตรีอาจจะเริ่มหร
28:02ือเปล่า
28:04อืม
28:05ป้องจริงผมชอบเด็กคุณนี้น
28:07่ะ
28:08เก่ง ฉลาด
28:09มีสำมาร์คาระวะ
28:11รู้จักทำงานทำการ
28:12แบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆนะ
28:16ตรองการเท่าแกมอะไรก็บอก
28:18ผมจะไปสู่กอ้าย
28:19อืม
28:22อย่าเลยครับ
28:24ผมมันจน
28:26ผู้หญิงที่ไหนเขาจะเอา
28:28สีก็เห็นว่าสัสสีทิ้งผม
28:29ไม่เพราะอะไร
28:31โอ้ย ตรีคะ
28:32แม่ละจิตกันหัดสัสสีท
28:34อลีคนละคนกัน
28:35อยั่งเอามาเปรียบเทียบสิ
28:37เห็นด้วยเลยเจอที่ราด
28:40นี่ โวรอจิต เขารuvoย
28:43ก็ไม่คิดเรื่องเงินหรอก
28:44อิ่งแล้วใหญ่เลยครับ
28:47ผมไม่ตัว จะเอาอะไรไปเที่ยกับเศษเท
28:49ียระดับoardентовเขา
28:53ถ้าอย่างนั้น
28:56อยากได้ความชุดเออเจ๋าผมแร่ก
28:57็บอกมาแล้ากัน
28:59ไม่ต้องผุกนะค่ะตรี
29:01พวกเราพร้อมช่วยเหลือตรีเสม
29:03อ
29:06ขอบคุณครับ
29:16ผมรานะครับ
29:34ครั้งนี้ได้ขอบวันน้อยอย่างที่
29:35คุณบอกจริงๆ อย่างไม่นานแล้ว
29:37คงขาดตลาด
29:39ลายได้แล้วก็รถลง
29:43ผมบอกคุณแล้วไง ว่าเราต้องหา
29:45ทางอื่นเพิ่ม
29:46คุณก็บอกผมมาสักทีสิครับ อง
29:48พนัมยวยผมอยากรู้อยู่ได้
29:52เฮ้ย
30:08เทรูอิน
30:09อะไรครับเนี่ย
30:10เทรูอิน
30:11กลับบอก
30:28ผมไม่ข้าผม
30:30ทำไมวะ
30:31ถึงผมจะเป็นโจนสลัด
30:33และก็ไม่ช่วยพ่อที่อาข้าย
30:35า
30:36ฟิศมันทำลายบ้านมึavenมามากแล้
30:37ว
30:38แต่อิยานนี่มันรุญแรงยีว
30:39ก่าฟิศอีก
30:39คุณมิจารย์ก็รู้
30:41มึงจะคิดอะไรมากมายนักหนาว
30:42มึงเป็นโจนสลัดก็ค่าคนต
30:44รอดเวลาอยู่แล้ว
30:45ข้ายามาต่างเขาตั้งไหน
30:47อย่าดัดจริกได้เลยนะมึง
30:49ผมข้าจะorpair aha!
30:50ผมข้าจะพาคนที่ขัดคืน
30:51แต่อายารอาร์บนี่เป็นข้าไม่เล
30:53ือก
30:53ไม่ว่าจะคนเสพหรือไม่เสพ
30:57ไม่มีอะไรสารเว storage เท่านี่อีกแล้ว
31:00เหลอ
31:01แต่ถ้ากูไม่ทำ
31:03กูก็ไม่มีเงิน
31:04หรืนทั้งหมึงด้วย
31:06เดี๋ยวปวนเพิ่มให้ก็ได่
31:08ขอแค่ไม่ขาอยา
31:12เดี๋ยวปวนเค้าไงตนอดชุด
31:13เลย เค้าไงวะ
31:15legal
31:15เกือกูล มึงไขนี่ ชีวิตมึง
31:18จะล่ำรวยสุบสปลาย จะได้เลิกเป
31:19็นโจน
31:20ไม่ต้องเอาชีวิตไปเสียงในก
31:21ารป้นเขากินได้อีก
31:22มีกินมีใช้ไปดังชาติ ไม่ม
31:24ียังไง
31:44ถ้ากูคิดจะขาย ยังไงกูก็ต
31:48้องได้ขาย
31:57ฉันครับ
31:59แม่
32:10นึกว่าจะไม่ว่ายนาสแล้ว
32:12ว่ายสิครับ ถึงยังไงผมก็ข
32:14อรบคุนนาสสมัย
32:16ขอบใจจ้ะ
32:18แต่แม่ ตอนที่พอตรีออกจากบ้
32:20านไป 하시는้ายแยงเผิริคิดเลยว่าอ
32:22าจจะไม่เจอหน้าพอตรีอีก
32:26ผมไม่ทำธุรานะครับ
32:28แต่ยังไงผมก็ต้องกลับมากล
32:29้าบคุนนาอยู่แล้ว
32:31ผมรักคุณนา เอาชะตาไปครับ
32:33trois
32:34ต้องรุกยับ
32:40ตรีก็ ปล่อยคุณแม่ไปบ้างก
32:42็ไม่ได้
32:43นั่นสิ
32:44ทั้งคุณ casting เบื่อนกันต้องของคุ
32:45ณแต่แม้ จะ rigอดอ้าจ
32:47อยู่ด้วยการลมบาก
32:47คุณ nav ไม่คุณทำผมสวยนะครับ
32:51เผ้าวันนั้นคุณ nav ไม่พูดให้น
32:53ายวิจารย์ฟัง
32:55ผมไปถนาย บ้านคุณท๊าตรีครับ
32:57ถนาย
32:59จนกลอบขนาดนั้นอย่าอุストา
33:01ห์ มีถนายอีกหรอ
33:04จนหละครับ
33:05มะก่อน ลวย ลวยล้นนฟ้าด้วย
33:08ไม่มีใครหนึ่งแทบรู้จักเพร
33:09าะตรีเหล่ะ
33:11ปัญหาก็คงให้บานปลายมากันนะ
33:13แล้วผมก็ยังคงได้อยู่บ้านสม
33:15สองแสงกับ
33:20พูดถึงบ้านสมสองแสง
33:30มีอะไรหรือเปล่าครับ
33:32ตรีคะ
33:38ประสีนี้เรื่องจะบอกค่ะ
33:50อยู่อยู่จะมาขอมานได้ยังไง
33:52อย่าไปยอมนะราจิต
33:54ราจิตไม่ยอมอยู่แล้วค่ะ
33:57แต่ราจิตอโดนกดดันทั้งว
33:58ัน
34:00นาลี่รู้ไหมคะ
34:02ก็ทำเฉยๆไปซี่
34:03จะกดดันไม่ได้ตักเข้าไหร่
34:04กันเชียว
34:06ก็คุณวิตราลเขาเต็บตัวเพ
34:08ราะว่าช่วยคนในบ้าน
34:10จะไม่ให้ราจิตรู้สึกอะไรได้อย่
34:11างไร
34:13มันทำซำออยหน้าสิ ไม่่ล่งก
34:15ลนมันได้ยังไง
34:15หม��รีค่ะ ราจิตไม่ได้หล่ง
34:18กลนะคะ
34:20แต่ราจิตไม่มีทางเลือก
34:25ยังไงก็แล้วแต่เธออย่าย้อ
34:27มมั่นกันแล้วกัน
34:28เธอเป็นผู้หญิงที่จะเสียกับ
34:29เสีย
34:30หมอยไม่ค่อยคิดได้เหร่ dizer
34:32พี่ตอนขอให้ราจิตเป็นดีสง
34:33ิท เพื่อสืบความคินไหวของค
34:35ุณวิจารณ์
34:36ที่นี่ไม่เห็นพูดแบบนี้เลย
34:37ก็ไม่คิดว่ามันจะมัดมือโ
34:39ชคขนาดนี้นี่
34:42ถ้ารู้ใครจะยอม
34:43ฉันห่วงเธอมากนะได้จิต
34:46ห่วง
34:57ฉันไม่ถึงว่าฉันห่วงเธอ
35:03กลับมาเรื่องมั่นก่อน
35:05นายวิจารย์มันโกทดน Plaid Kellerยั
35:06งไงบ้าง
35:08สละพัศนั่นล่ะค่ะ
35:09ทั้งทางตรงทางออม
35:11ทั้งให้นาเภทแชว่าพูด
35:13และจิตเองก็พยายามเลี่ยง
35:15บอกให้คุณวิจารณ์ดูๆกันไป
35:16ก่อน
35:17แต่คุณวิจารณ์ก็ไม่ยอม
35:22มันเล่งลาขนาดนั้นหรือเห
35:23รา
35:24ค่ะ
35:25คุณวิจารณ์ถึงขันวางแผน
35:27เชื่อนคนสำคัญมาทั้งจังหวัด
35:29ตับมัดมือโชคระจิต
35:30ไม่ให้ระจิตได้มีโอกาสได้ปั
35:31ติเศษเลย
35:32แค่งานมั่น
35:38ต้องเชิญคนเยอะอย่างนั้นเลยเหรอ
35:41ผิดปกปติ
35:50วันงานผมเชิญผู้ใหญ่มาทั้งจั
35:52งหวัด
35:53ทางสะดวก
35:54คุณเรียมขนของเข้ามาได้เลย
35:57สลาดมาก
35:58ใช้งานมั่นของตัวเอง
36:00ดึงดูดความสนใจจากคนใหญ่คน
36:02โต
36:04คิดจะทำงานใหญ่ใจมันต้องใหญ
36:06่ด้วย
36:09ผมละชอบคนอย่างคุณ
36:14ต่อไปเนี่ยก็เป็นหน้าที่ผมล
36:15ะ
36:16ไม่ต้องเป็นห่วง
36:17ทุกอย่างเรียบร้อยแน่นอน
36:20ผมไว้ใจคุณอยู่แล้ว
36:33มีการสิงค้าที่คุณวิจารย
36:54์สั่งเข้ามาค่ะ
37:00ทำไมสั่งซื้อสินค้าที่ไม่จ
37:02ำเป็นเข้ามาเยอะแยะ
37:04เห็นคุณวิจารย์บอกว่า
37:05ถ้าสั่งสินค้าพวกนี้ตอนนี้
37:07เราจะได้ราคาที่ถูกค่ะ
37:13หวังว่าจะทำกำไรให้บริษัท
37:15ก็แล้วกันนะ
37:30นายวิจารย์มันต้องทำอะไรแน่ๆ
37:32แค่งงานมั่น
37:34ทำไมต้องเชิญคนใหญ่คนโตมาเยอะแย
37:36ะ
37:39แต่คนรัชน์ก็เป็นถึงหลายคน
37:40มีชื่อเศร่ห์ในจำหวดฝูเก
37:41ิล
37:43มันก็ไม่เห็นเปล subsidies
37:46ผมไม่ได้คิดไปเองนะครับ
37:48เรื่องนี้คุณดูจริงจังมากเลย
37:50มีอะไรหรือเปล่า
37:56ผมก็ค่าอยากเปิดโปรงไหนวิจ
37:57ารย์ทั้งนั่นเลยครับ
38:01มันเปล modeled Licht
38:03ทั้งงานมั่นที่จัดขึ้นมาอย่
38:05างเร่งเรียก
38:06แถมละจิตบอกว่าช่วงงานแต
38:08่ง
38:08ได้วิจารย์สั่งสินค้าจำน
38:10วนมากข้ามมาที่บริษัท
38:13อาจจะมีอะไรปลนมากับของที่สั่
38:14งขอได้
38:15และการที่เชิญคนใหญ่คนโตมา
38:21เหมือนเป็นการเปิดช่องทางเพื่อ
38:23ทำอะไรบำยา
38:31ผมจะช่วยคุณดูร้านเราเอง
38:33ยังไงก็แล้วแต่เธออย่ายอมั่
38:47นกันแล้วกัน
38:48เธอเป็นผู้หญิงมีจะเสียกับ
38:49เสีย
38:51นรีเพิ่งคิดได้เหรอคะ
38:53ทีตอนขอให้ราจิตไปตีสนิท
38:55เพื่อสืบความเคลื่อนไหวของคุ
38:56ณวิจารย์
38:56นรีไม่เห็นพูดแบบนี้เลย
38:59ก็ไม่คิดว่ามันจะมันมือช
39:00็อคขนาดนี้นี่
39:02ถ้ารู้ใครจะยอม
39:04ฉันห่วงเธอมากนะราจิต
39:13ปากก็บอกว่าห่วง
39:15แต่ไม่เห็นคิดที่จะเดินหน้าทำ
39:16อะไรเลย
39:18ทางๆที่ก็ไม่ได้เป็นนาหลานกั
39:20นแล้ว
39:26คุณละจิตครับ คุณละจิต
39:34มีอะไรนิด
39:35คุณละจิตครับ ดอนโจสป่วยคร
39:37ับ
39:38ห้า ป่วยได้ยังไงนิด
39:40ไม่รู้เหมือนกันครับ มันไม่ย
39:41อมกินอะไรเลยครับ
40:00ไม่รู้เหมือนกันค่ะ
40:14หมอ หมอ ตอนโจสเป็นไงบ้างครับ
40:17เป็นหมอคนไม่ใช่หมอหมาอ่ะ ดวกก
40:20ารไม่ออก
40:29หมอ ผมขออนุมปังนะ อืม
40:40อ๋อ อยู่ อยู่ก็กินได้
40:42มันเบื่อข้าวหรือเปล่า นิ
40:44ดต้มและออกไก่ให้มันกินแล
40:45้วสิ
40:46อืม สงสัย ดาจิตต้องเป็นคน
40:49ดูแลเรื่องอาหารให้ดอนโจสเองแล
40:51้วเหรอค่ะ
40:53หรือว่าที่มันไม่ยอมกิน
40:55เพราะว่ามันตอมใจที่พวกคุ
40:58ณสองคนยากกันอยู่หรือเปล่า
41:17เอ่อ ต่างสบายแล้วนะ
41:28เอ่อ ต่างสบายแล้วนะ
41:28อย่างนั้น ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉัน
41:30กลับอ่อนไหน
41:34แค่อย่างนั้น ดาจิตพาดอนโจ
41:36สกลับเลยนะคะ
41:38อืม
41:39อ่ะ สวัส
41:50จุ ๆ ก็ฝนตกเหรอเนี่ย
41:52มันร้อยฝนซาเขาแล้วกัน แล้ว
41:54ค่อยกลับ
42:14ไม่มีถ้าทีว่าจะหยุดเลยนะคะ
42:18ก็ดีอ่ะสิ
42:21ดี... ดียังไงคะ
42:23ดียังไงคะ
42:27ก็...
42:29จะได้อยู่กับดอนโจสทีนั้น ๆ
42:34แพ่อยากอยู่กับดอนโจส
42:37อืม
42:38อยากอยู่ถึงพรุ่งนี้เลย
42:40แค่อย่างงั้น
42:46นั่นรีก็อยู่กับดอนโจสไปแล้
42:47วกันนะคะ
42:48และติดกับบ้านสมช่องสมก่
42:50อน
42:53เฮ่พึ้งสิ
43:05อยากอยู่กับเธอด้วย
43:08ใสตา
43:12มันถูกออกแปล่อย
43:15เพื่อให้เฝ้ามองแค่แทน
43:19ไม่ว่าเธอจะรักหรือไม่รัก
43:22หากว่าแม้ได้เป็นเพียงคนรู้
43:25จัก
43:25ฉันก็จะรักเธอ
43:29ก็ใจฉันมันมีไว้ให้เธอ
43:36ราจิตอยู่เป็นเพื่อนดอนโตสอี
43:37กคนก็ได้ค่ะ
43:39ราจิตก็อยากอยู่กับมันไปนาง
43:41ๆกัน
43:42ได้ถึงแล้วถ้าคนนี้
43:46ไม่เคยมีใครคนไหน
43:49ทำให้หัวใจของฉันเต็มแรกได
43:53้เท่านี้
44:13ที่นี่
44:15นี่
44:15นี่
44:16แม่นี่
44:18นี่
44:18นี่
44:18- หนูไม่ไหน!โอ้! USB- อ่! ฉันดูไม
44:22่ได้!
44:22- โอ้! ไว้ มันไปหน่อย! โอ้! ไว้!
44:26ไว้ ๆ ไว้! ไว้ ๆ ไว้ ยอ่ะ!
44:29- เอ้า! อย่างไรไหมไหนไหน! ไม่ไป!
44:30- มาหรีไ buns มันไปหน่อยซี่ บันจ
44:33ริงกู! เอ้า! ไปๆ ไว้!
44:35- มันไปแล้ว!
44:40หัย!
44:55หากนี้ยันตะรายก็ผ่านไปได้เส
45:01มอ
45:03เมื่อมีเธอที่คอยคุ้มครอม
45:10หากคุณใดที่ลมก็จะมีเธอประ
45:16คอม
45:17ปกว่างฉันอยู่เคียงข้างไป
45:26ขอแค่มีเธออยู่ก็ปกอุ่นห
45:30ัวใจ
45:33ขอแค่มีเธอไกลอะไรก็ไม่ครัว
45:45ขอแค่มีเธอปกว่างเธอปกว่
45:53างอันน่อย
45:57กูวิจารย์
46:19ไอ้จารย์กงเสริงทำงานให้นาย
46:20วิจาร์เหรอ
46:21ครับ ผมเห็นเต็มสองตาเลย
46:23สองคนนั้นอยู่ด้วยกันจริง paragraphs
46:27ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุวิจารย
46:28์จะเป็นคนแบบนี้
46:29ทำงานที่บ้านสมสองแสงมาตั้งน
46:31าน
46:31ดakapได้เยียบเยียบไม่อะไรก็ใคร
46:33แต่กรับร้ายสุดเลย
46:35พี่เฟер י่างก็ดูไม่มีอะไร
46:37สุดท้ายรายมั้ย하러
46:42แล้วของที่ใน YOU justice หลดมา
46:44มีอะไรผิดปกติไหม
46:46เสียดายที่ผม adopted chain
46:47ควรถ rosin
46:48ไม่คืออะไร
46:49แล้วแกรู้ใช่ไหม
46:50ว่าขอบคุณนั้นจะไปเก็บกัน
46:51ที่ไหน
46:52รู้ครับ
46:53ดี
46:54คราวนี้ก็เหลือแค่ไปดูของ
47:18ทางนี้มันไปกัน
47:35จัดสิทย์
47:38ตกใต่น่วงเลยค่ะ
47:40มาไม่ให้ซุ้มให้เสียง
47:42ก็เห็นนั่งหน้าเครียด
47:43แต่มีวารูปหน้าบึงอีก
47:53นี่นารีไม่แย่งมายละติดทำไม
47:54คะ
48:30เตรียนเรื่องที่จะมั่นเหรอ
48:33เราควรเคลียนไหมนะคะ
48:40อดทนหน่อยนั้นละจิต
48:44ฉันมั่นใจว่าสินค้าที่ใ
48:45นวิจารย์สั่งมา
48:46มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่ไหนแน่
48:50บางทีอาจจะเป็นของพิกฎหมาย
48:53แล้วถ้าเราได้มันมา
48:55เราก็จะจับไหนวิจารย์เขาผูก
48:56ได้
48:57และเธอก็ไม่จำเป็นต้องมั่น
49:02เพราะการมั่น
49:04ควรจะเกิดขึ้นกับคนที่เธอร
49:05ักเท่านั้น
49:11ฉันไม่ปล่อยให้เธอมั่นกับคน
49:13ที่เธอไม่รัก
49:17แต่มันเหลือเวลาอยู่ไม่มากแล้
49:18วนะคะ
49:19จะท่านเหรอคะนาลี
49:23ท่านสิ
49:25จบสิคืนนี้แหละ
49:51ยังว่าพุทรรม รอยกล่อยขึ
49:55้น
49:56ตสนุก
50:09เฮ้ย ป่า
50:10คุ้นทุกหน่อยให้ทั่ว
50:14ดูว่ามีของแปลกปลอบรึเปล
50:15่า
50:15ถ้าครับ
50:27แน่เธอพาตับโดดไปคนของในก
50:29ูจังแล้วเหรอ
50:31แล้วของเราล่ะ
51:00ไม่มีอะไรแปลกพร้อมนะครับ มี
51:01แต่มะกาแฟ
51:26โอ้ย โทรมันหรอกจุนได้
51:37ผมขอโทษนะครับแมนเพิ่ง พี่ป
51:39ระมาพูดมันมากเกินไป
51:53เกิน
51:57ไอ้พวกน่างโม่
51:59จะค้นยังไงยังไงก็ไม่มี
52:01ทางเจอของของพวกเราหรอ
52:02จริงไหมกูสะทิต
52:03พลาดเหรอคะ
52:16โดนหลอกเต็มเต็มเลย
52:18เราอย่างนี้เราจะเอาอย่างไรกันต่อ
52:19ดีคะนาลี
52:22พลาดครั้งเนี้ย นายเบอร์โดน
52:24หนักแน่
52:24ขอกำลังตำรวจมาช่วยแล้วคว
52:26้าน้ำเหลว
52:27ไหนวิจารย์มันฉลาด
52:29มันตั้งใจทำรายความน่าเชื่อ
52:30ถือของฉัน
52:31ต่อไปก็จะไม่มีใครเชื่อฉันอ
52:32ีก
52:34แล้วอย่างนี้นาลีคิดว่าจะย
52:35ังมีการขนของเข้ามาที่พูกเก
52:36็ดอยู่อีกไหมคะ
52:38มีแน่
52:40แต่ถ้าให้ฉันเด่า漩มันต้อง
52:41ขนเข้ามาในวันมั่นของเธอ
52:43เพราะวันนั้นจะมีผู้หลักผู้
52:44ใหญ่มาร่วมใหม่กันทั้งจองห
52:45วัต
52:45และตามรวจมากมายก็ต้องมาดูแ
52:47รความปลอดภัย
52:48นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่
52:49จะขนของ
52:50งั้นก็หมายความว่า
52:52คุณวิตาลตาสายงานมั่น เพื่อ
52:54ที่จะขนของพิศกฎหมายเข้ามาใช่
52:55ไหมคะ
53:04ใช่
53:05ถ้าอย่างนานรัจจิตจะมั่นค่
53:06ะ
53:07ไม่ได้นะรัจจิต ฉันไม่ยอม
53:12คุณรัจจิต...ตกลงรับมั่น
53:14ผมแล้วหรอครับ
53:16ค่ะ
53:16คุณไม่มีข้อเสียอะไร แล้วคุณ
53:18ก็ช่วยเหลือพวกเรามามาก
53:20ฉันจะปฏิเศษคุณได้ไงนะคะ
53:25แม่
53:26แล้วก็เล่นตัวสักตั้งนาน
53:28อ้า เรื่องงานมั่นเนี่ย
53:31เดี๋ยวชับให้ควรจัดการให้
53:32เอง
53:34ขอบคุณค่ะนะเพ
53:36แต่ว่า
53:37ไม่ต้องจัดใหญ่มากนะคะ
53:39ของานเล็กๆมีแต่พวกเราก็พอ
53:42ฉันรู้นะ
53:44ไม่ได้หรอกนะครับคุณอาชิบ
53:46คุณมีค่าสำหรับผมมาก
53:48ยังไงผมต้องให้เกียดคุณ
53:51อย่างที่ผมเคยบอกครับ
53:53งานนี้ต้องเป็นงานใหญ่
53:55คนสำคัญทั้งผู้เกียดต้องมาอย
53:57ู่ในงานกับเราครับ
54:01แท่อย่างนั้นก็เล่าตักคุณ
54:02มีตารณ์ก็เล่ากันนะคะ
54:05ครับ ขอบคุณครับ
54:22เฮ้ย!
54:22เฮ้ย!
54:23เฮ้ย!
54:23โอ้!
54:24โอ้!
54:27ตำรวจเกือบทั้งผู้เก็ด
54:29ต้องมาดูแล้วเรื่องความปลอดภ
54:30ัย
54:31กับคนใหญ่คนโตในงานอยู่แล้ว
54:33ผมไม่อนุญาตให้รัจจิตมั่นคร
54:35ับ
54:36รัจจิต
54:37ฉันรักเธอนะรัจจิต
54:38มันอันตรายมากเลยเหรอคะ นาลี
54:43สิ่งที่นาลีจะไปทำวันนี้นะคะ
54:45ไม่คุณคิดว่าไอ้ท้าตีม
54:46ันจะง่ะ
54:47เอาชีวิตของมันมาทิ้งที่น
54:48ี่
54:49แรกไอ้สว่าแค่ตัวเดียว
54:50งั้นเหรอ
54:51ไอ้ท้าตีมันมาเนี่ย
55:06ว้าย!
55:09เป็นไหมวะ?
55:10ไม่เป็นไรพี่ไหม ถูกชาย
55:114,3,2
55:131,2
55:141,2
55:151,2
55:187
55:195
55:205
55:205
55:205
55:205
55:205
55:205
55:20ฟ้าหรือฟน หรือคนใจร้าย
55:24ใครมากไหมที่ฉันต้องเจอ
55:29อยู่กับเธอ ฉันรู้สึกดอดไพ
55:32ย
55:35ร้อนหรือหน้าที่ต้องฝ่าฝั
55:38น
55:39ใครสักคนที่ฉันไว้